Babamla konuşurken ağlıyorum, ellerim titriyor?

21 yaşında kocaman kızım, ama babamla hiç oturup konuşmadım, gülmedim, dertleşmedim, bayramdan bayrama elini öperim. Babam çok siniri, kötü kalpli, soğuk biri, herkesin kalbini kırar, herkesi peşinden koşturur, kaba saba ağzı pis, psikolojisi bozuk ruh hastasının tekidir. Herkesi kendinden soğuttu. İşte ben babamı hiç sevemedim, içim ısınmadı, o bize onu sevmeyi ona saygı duymadı değil, ondan korkmayı öğretti, böyle tek bir bakışı yeter susmamız için. Hem psikolojik hem fiziksel şiddet uyguladı. Elalemin çocuklarını hep el üstünde tuttu, bizi ise hiç sevmedi. Yani küçüklüğümden beri babam vardı ama yoktu da. Bana İngilizce bir mail okuttu iş için birine gönderecekti, muhasebeci arkadaşı yazmış, bana dedi ki “ben bu okuduğumu anladım ama sen de bir oku” ben de aldım telefonu okudum. İyi güzel yazmış dedim. Aldı telefonu bana öyle nefretle bir baktı ki. Sinirle değil, bildiğiniz nefret yani kabım dondu ben babamın bakışlarından çok korkarım… Bazılarınızı anlamayacak abarttığını sanacak ama insanın düşmanına baktığı gibi bakıyordu. Sonra aldı telefonu “ne anlatıyon sen dedi” ben de korktum psikolojik olarak elim titremeye başladı. “İyi yazmış dedim hata falan yok sen benden ne istedin ki dedim” sonra kötü kötü baktı yüzüme “sana bunu özetle dedim” dedi halbuki öyle bir şey demedi. “Türkçe konuşmayı bilmiyon mu özetle şunu” telefonu elinden alacakken elimi çekiştirdi ben telefona bakarken tek tek göstererek özetleyeceksin” dedi. Ben de göstere göstere özetlemeye çalıştım ama sesim ağlayacakmışım gibi titriyordu, ellerim titriyordu, ve Türkçem kaymıştı yani doğru düzgün cümle kuramıyorum… şimdi odama geçtim ağlıyorum ya o kadar korktum ki o an onun o nefret dolu bakışı aklımdan çıkmıyor bir insan evladına nasıl böyle bakar. Ayrıca niye ağladığımı da anlayamıyorum çünkü başkası böyle davransa umrumda olmaz ama babam olunca psikolojik olarak ağlıyorum kendimi tutamıyorum