Sevgisizlik ve yalnızlık?

ben 8 yıldır evli olduğum halde yalnızım, şimdi 3,5 yaşında bir oğlum var katlanılmaz olduğunda onunla vakit geçiriyorum, aslında iyi bir dosta ihtiyacım var ama sanalda bayanlarla dostluk olmuyor çünkü herkese ön yargıyla bakıyorlar tek amacının neyse işte anladın sen

şu ana kadar yalnızlığın bana bir şeyler kattını görmedim bir şeyler yaşıyorsunuz tam mutlu olacakken yine aynı yere dönüyorsunuz başarmak bir şeyler için mücadele hissini hiç bir zaman kaybetmedim inandığım güvendiğim duygılardı bunlar elbet kimi zaman tek başıma kendi mutluluklarını hiç acı çekmeden kurarsın, ama yalnız olduğun içinde üzülürsün bir bakıma sokakta , caddede yürürken el ele tutuşan insanlara gözün takılır istemeden , içinden bunları gıpta ile seyredersin ama yine de beklemenin gerektiği o mutluluğun sabrını çekersin. bazen o kadar alışıyorsunuz ki yalnızlığa artık duygularınız bir yere kilitleniyor hiç bir şey duymuyorsunuz , hep hayal kurmak hep bir heyecan dolu kalp atışlarının sevincini duymak istersin ama olmuyor işte. geceleri yatağına uzandığında karanlığın aydınlattığı yıldızlardan başka kimin olabilir. sarılıp uyuduğun yastığndan başka kim eşlik edebilir sana.. en azından seni bırakmayan bir yalnızlığım var diyebilirsin ona sana alışmıştır sende ona artık bu yaşam böyle gidecek mi orası bilinmez elbet... saygılarımla