Hayatımın ellerimden ksyıp gidişini anlatayımmı size?

Aslında muhteşem giden 4/4bi hayatım yoktu cogu insan gibi.. Fakat bu senenin girişiyle ipin ucunu iyice kaçırdım. Eski günler şöyleydi. Ben iki cocuklu eşim ve anemle yaşayan kiracı orta geçimli gündemin sıkıntılarıyla elleşen , 32 yaşında bi kadınım. Esimle gün boyu beraber çalışıyoruz evde cocuklara annem göz kulak oluyor. . Akşam ev işleri cocuk ödevleri falan derken kendi yagımda kavrulup gidiyorum. 3-4 tane samimi arkadaşım vardı boş anlarımda onlarla vakit geçiriyor günün stresini atlatıyordum. Arkadaşlarımda cocuklu evli benim gibi insanlardı. Cevreyle güzel baglarım samimi iıişkilerim vardı. dedigim gibi her şey muhteşem gitçesede bu günüçe şükür diyip hayatta kalmaya çalışıyorduk. Esimle dükan yürütüyoruz vergi artan kira falan derlen. Gecen seninin son aylarında bi ceza yedik baya bizi sarstı. Ve bu durum mühasebecinin ihmalli davranışı yüzünden oldu. Mahkemeyle ugraşıuoruz hala cözemedik. Arabama devlet el koydu falan derken ciddi cıkıntılar başladı. Bu bir yana dursun aralək ayında ailrmde bi felaket yaşandı. Hepimizi sarstı. Ablaçın kocası agır trafik kazası geçirdi arabasıyla takla attı duvara girdi 1ay komada yattı. Bu süreçte onlarında cok sıkıntıları varmış. Evleri arsalalır ellerinden gitmiş. Herşeylerini kaybetmiş. Zaten eniştemde intaar maksatlı kaza yapmış. cok zor günler hepimizi sardı sarmaladı. Ablamın iki oglu yurt dışında egitim alıyor kücük kızı yanlarında ilk okula gidiyor. Memleketlerimiz ayrı oldugundan detaylı bilgileride bizimle paylaşmadıklarından hayatlarında olup bitenden haberimiz yoktu. Kazanın gelişiyle eniştemi direk bizim yaşadıgımız yere naklettirdik yakınımızdaki hastanede yaşam savaşı verdi 1ay. Bu süreçte ablam ve kızı artı kazayı duyup gelen iki oglu hepsi bize yerleştiler. Eşimle hepsinin ihtiyacını üstelendik. Aynı zamanda eniştemin abileride onu hayata döndürmek icin seferber oldular. Anlattıgım bu sürec cok zor geciyordu. Artık mutsuz üzüntülü gergin bi tip olmaya başladım. Birer birer cevremden uzaklaştım. Arkadaşlarım beni terk etme derecesine geldim. Aslında gepsi başlarda benimle beraber üzüntü ve destek icerisindeydi. Zamanla herkesi bu sıkıntılarım baymaya başladı. Bende onlara karşı kabalaştım. Ve biz senin usagın degiliz hergün emir ve kaba ses tonuyla bize karşı konuşmaların sıktı diyerek birbirlerinden bagımsızca benden uzaklaştılar.. eniştemin iyileşmesiyle ablam enişteme boşança davası acması bizi dahada yıprattı. Onları barıştırmak icin cok ugraş verdik ama başarısız olduk. Bu durumda hatalı olan ablamdı. Ve zoru görünce eşini terk etmesi benim cevreme karşı imajimi ciddi zedeledi. 1hafta öncesine kadar ablam bizde kalıyor cocuguyla. buyuk oglanları tekrar okuluna yurt dışına dönmek zorunda kaldılar ve annelerini babalarını terk ettigi için affetmiyorlar. Bu sürecin tüm maddi çanevi masraflarını eşimle ben karşıladım. Son haftayı ablama yan binada ev tuttuk kirasını verdik günlük maaş bagladık kendisinede iş bakıyoruz. bi meslegi olmadıgından her işede gitmek istemiyor diye bu durumda sarpa sarm durumda. Gelelim anneme annem üzüntüsünden hergün şekeri tansiyonu yükseliyor günümüz acilde gexiyor. Olaylara tanıklık eden cocuklarımın puskolojisi alt üst halde. Dönüp söyle bakıyorumda artık bi hayatım kalmamış. En cokta arkadaşlarımın cevremin bizi terk etmesi cidden beni bitirmiş mahvetmiş umutsuzluga itmiş durumda. Bunları sizinle paylaşma geregi hisettim. yorumlarınız brnim için bu hususta degerli olacaktır. okuyanherkese mimnnettarım.