Ümitsiz hissettiğiniz anlarda sizi hayata bağlayan ne oldu?

hiç bir şey. hayata bağlı değilim.

Çekirdek ailem dönüp baktığımda aslında ne kadar güçlü olduğumu fark etmemi sağladılar en büyük güç sevgidir.

Tıp diplomasi olmadan tıp semineri veren insanlari hatırlayıp yapamayacağım şeyin atlatamayacagim derdin olmadığını dusunuyorum

Bir noktadan sonra yeniden ayağa kalkıp yapmam gerekene yöneliyorum. Ümitsiz hissettiğim anlarda geçici olarak kendimi ya uykuya ya da başka şeylere veriyorum.

Sinirim diyebilirim enerji sistemi gibi kullanıyorum

Genelde spor çok iyi hissettiriyor ya da birileriyle konuşmak

Önce inancım sonra Kendim aklım zekam.. hiç bir şey benden güçlü değildir ben kendi sorunlarımı çözebilirim

Allah her zaman benimle oldu ne kadar hata yapsam da

Atlıcam biyerden az kalsi

Umut galiba ya, başka bir şey değil

Bu aralar bağlayan pek bir şey yok gibi

Kedilerim ve kitaplarım