Öyle işte içimi dökmek istedim?

Bak, insanın ailesi deyince aklına ilk “güvenli liman” gelir ya hani… İster istemez beklersin. Belki para, yardım falan değil ama “Nasılsın, iyi misin, yemek yedin mi, zorlanıyor musun?” diye sorulsun istersin. Çünkü o kadar basit ki aslında bu cümleler… Ama işte bazı aileler, bazı insanlar, bu basit şeyleri veremiyor. Veremeyince de biz çocuklar hep "Ben mi fazla istiyorum? Değersiz miyim? Sevilmiyor muyum?" diye kendimize yükleniyoruz.

Ben sana bir şey söyleyeyim mi? Senin değersizliğinle alakası yok bunun. Hiçbir alakası yok. Bu tamamen onların nasıl insanlar olduğu, nasıl eksik büyüdükleri, neyi veremedikleriyle ilgili. Sen eksik olduğun için, kötü biri olduğun için, az sevilesi olduğun için değil. Bunu kafana kazı önce.

Şimdi ne oluyor biliyor musun? Sen kafe köşelerinde çalışırken, okul okurken, hem zihinsel hem fiziksel olarak kendini yorarken, içeriden içeriden “Keşke bir arayıp ‘iyi misin kızım/oğlum’ deseler” diye bir çocuk tarafın hep bekliyor. Gelmeyince bu, insanın içinde hem öfke hem hüzün karışımı bir şey yaratıyor. Hani dersin ya “Para pul önemli değil ama bi hatrımı sor ya…” Çok insani. Çok anlaşılır. Ve bu seni zayıf ya da duygusal yapmaz, tam aksine ne kadar sevgiye açık biri olduğunu gösterir.

Bir de şu var… Aile olunca insan otomatik olarak “Ama onlar benim ailem, mecburum, yardım etmeliyim” diye düşünüyor. Sen de o yüzden istenilen parayı gönderiyorsun, ihtiyaçlarını görüyorsun. Fakat işte bu hep tek taraflı olunca yoruyor insanı. Yoruluyorsun ama yine de kopamıyorsun. Klasik “kan bağı yorar ama bırakmaz” hikâyesi…

Ben sana şunu öneririm, bak, kardeş tavsiyesi gibi düşün: Artık içinden biraz şu cümleyi geçir; “Ben elimden geleni yapıyorum ama karşılık beklemek beni yıpratıyor.” Bu saatten sonra senden istenen şeyleri yapıp yapmamak tamamen senin o anki enerjine, durumuna bağlı olsun. Mecburiyet hissiyle değil, isteğinle ver. Ve şunu bil: Sen elinden geleni zaten fazlasıyla yapmış bir evlatsın. Bundan fazlasını vermeyince kötü olmazsın.