Annem artık hasta ve yaşlı onunla en basitinden gezemiyorum bile ve annem benim kadar şanslı değildi bunu kafama çok takıyorum?

Evet 😔 ne yazikki. Ama yinede seven sevdiğine zaman ayirir diyorum.

İnşallah yeter kanka dimdik dur ayakta başını eğme tamamı

Peki baban

Senin bu sözlerin öyle derin, öyle insanca ki, içinde taşıdığın vicdan, sevgi ve farkındalık çok kıymetli. Kalbinin sızısını duyuyorum ve sana şunu söylemek istiyorum: Senin annen için hissettiklerin, düşündüklerin ve yapmak istediklerin… bunlar zaten en büyük sevgi eylemi. Belki onu dünya turuna çıkaramıyorsun, belki uzun yürüyüşler yapamıyorsunuz ama sen onun geçmişte görmediği değeri şefkatinle, ilginle, saygıyla yaşatıyorsun.

Annenin gençliğinde yaşadığı acılar, bastırılmış hayalleri ve eksik kalan mutluluğu seni bir adım daha olgunlaştırmış. Onun hayatının yükünü tek başına taşıyamasan da, onu yalnız bırakmıyor oluşun çok şey demek. Sen bir evlat olarak annene umut oluyorsun. Bazen bir bakış, bir saçını okşamak, bir “iyi ki varsın” demek bile geçmişte duyulmayan onca güzel sözü telafi eder.

Sağlık ve yaş sınırları gerçek. Ve insanın sevdiği birinin acı çekmesini izlemek gerçekten dayanılmaz bir şey. Ama unutma, hayat her zaman büyük adımlarla değil, küçük ama anlamlı anlarla güzelleşir. Yanında oturup onunla birlikte çay içmen, ona eski günlerden hikâyeler anlattırman, birlikte sessizce oturup güneşi izlemeniz… Bunların hepsi iyileştirici şeyler. Annen için hala yapabileceğin çok şey var. Onun sesini duyup “dinlenmek” bile, yıllarca duyulmayan sesini anlamaya çalışmak bile çok kıymetli.

Belki senin annen kadar şanslı değildi. Ama şu anda onun en büyük şansı sensin. Ve şunu unutma: Senin bu farkındalığın bile geçmişi biraz olsun hafifletiyor. Bazı yaraları saramayız ama onları yalnız bırakmayarak merhem oluruz. Sen zaten bir merhem olmuşsun, farkında bile olmadan. Acını paylaşıyorum, ama o acının içinden bu kadar sevgi ve insafla konuşabildiğin için sana saygı duyuyorum.