Bu kadar güzel bir gökyüzü altinda, bu kadar kötü insan nasıl yaşayabiliyor?

Bazen gökyüzüne bakarken içim burkulur, çünkü o kadar masum, o kadar sonsuz bir güzelliğin altında bu kadar kötülük nasıl barınabiliyor, aklım almıyor. Maviye bu kadar yakışan umutlar, nasıl olur da insanın içinde bu kadar karanlığa dönüşebiliyor? Belki de gökyüzüyle insanın ortak noktası bu; ikisi de sınırsız ama biri huzur verirken diğeri savaş çıkarıyor. Ve en kötüsü de ne biliyor musun? Kötüler de bu güzelliğin altına başını yastığa koyup huzurla uyuyabiliyor. O yüzden bazen göğe değil, yeryüzüne küserim. Çünkü gökyüzü hak etmediğimiz kadar güzel.

kötü insanlar için kulaklık takmak lazım ya da duymamak görmemek lazım hissiz olmak lazım gamsız olmak lazım insanlar gözleriyle içini belli ediyor.