Toplumun değişimiyle aile yapıları değişir mi?

“Once upon a time family”
Bir zamanlar "aile" olmak diye çok önemli bir kavram vardı. İnsanların duyguları ile ısınan sıcacık bir evin içinde, bir birlerinin gözlerin içine bakarak konuşulan, gülüşünlen, Yemek saati var tıpkı, fabrikalar da, iş yerlerinde okulda orada, bur da olduğu gibi Aile fertleri hep birlikte otururlardı sofraya, "Anadan gören sofra düzer" diye önemliydi sofra kurmak hazırlamak birlikte oturup yemek yemek. başarıların, sevinçlerin, üzüntülerin kederlerin, dertlerin paylaşıldığı, ekmek gibi su gibi bölüşüldüğü, paylaşıldığı bir yerdi Aile olmak.

Günümüzde ki gibi basit bir nikâh defterine atılan imzadan ibaret değildi. Çünkü toplum denilen dev yapının harcıydı aile; temeliydi, ruhuydu.

Bize öğretmiş öğretmenimiz ilk okulda "Toplumun en küçük parçası ve yapı taşına aile denilir." Bununla bizlere asıl anlatılmak öğretilmek istenen. Bir aile nasıl yaşıyorsa, toplum da öyle yaşar. Aileler mutluysa ülke huzurludur. Aileler birbirine saygılıysa, toplumda nezaket vardır. Ama eğer evlerin içinde bağırışlar, suskunluklar, kopuşlar varsa… O toplumun sokaklarında da sevgisizlik, tahammülsüzlük, kayıtsızlık gezmeye başlar.

Bir ülke gelişiyorsa, o gelişmenin adı ailelerin başarısıdır. Eğer bir ülke içi boşalıyor ve çöküyor ise, o toplumun insanları bir birlerine kinleniyor ise, düşman oluyor, ayrışıyor ise demek ki o ülkede yaşayan ailelerin evlerin içi boşalmış ve aile parçalanmış kutsallık yapıları sarsılmıştır.

Bugün dönüp kendi ailemize bakarak yeniden sormalıyız.
Aile olmak ne demektir?

Aynı çatı altında yaşamak mıdır aile olmak? Yoksa birbirini duymadan geçen günlere mi aile diyoruz artık?
Çocuklarımız ekranlara sarılmış, anne babalar birbirine yabancı… Huzurun yerini sessizlik, anlayışın yerini öfke almış.
Peki ne oldu da bu hale geldik?

Aile kavramının altını oyan çok şey var..
– Sevginin yerini çıkar almış,
– Sadakatin yerini geçici hevesler almış,
– Sabır ve emek vermek yerine anlık değişen ihtiyaç halinde değiştirile bilinen mutluluklar...
Bozulan evlilikler, sevgisiz büyüyen çocuklar, güven duygusunu kaybetmiş bireyler…

Oysa aile; bir çocuğun gözünde güven demektir, bir kadının yüreğinde huzur, bir erkeğin omzunda sorumluluktur.
Aile, insanın hayata tutunma sebebidir. Kaybettiğimizde boşluğunu hiçbir şeyin dolduramayacağı tek sığınaktır.

Şimdi yeniden soralım kendimize
Gerçekten bir aile miyiz, yoksa sadece aynı evin içinde birbirine yabancı birkaç kişiden mi ibaretiz?

Evet, toplumun değişimiyle aile yapıları da önemli ölçüde değişir. Toplumsal değişimler, ailelerin nasıl şekillendiği, işlevleri ve üyeleri arasındaki ilişkiler üzerinde derin etkiler bırakır. Bu değişimler, ekonomik, teknolojik, kültürel ve demografik faktörlerden kaynaklanabilir. İşte toplumun değişiminin aile yapılarını nasıl etkilediğine dair bazı örnekler: Sanayileşme ve Kentleşme:Geleneksel geniş aile yapısından çekirdek aile yapısına geçiş.
Kadınların iş gücüne katılımının artmasıyla aile içindeki rollerin değişimi.
Kent yaşamının getirdiği bireyselleşme ve aile bağlarının zayıflaması.
Teknolojik Gelişmeler:İletişim teknolojilerinin aile içi etkileşimi ve ilişkileri değiştirmesi.
İnternet ve sosyal medyanın aile üyeleri arasındaki iletişimi etkilemesi.
Çocuk yetiştirme yöntemlerinin teknoloji ile değişmesi.
Kültürel Değişimler:Bireysel özgürlüklerin ve eşitlik anlayışının yaygınlaşmasıyla aile içi ilişkilerin demokratikleşmesi.
Cinsiyet rollerinin değişimi ve kadınların güçlenmesi.
Farklı aile tiplerinin (tek ebeveynli aileler, evlenmemiş çiftler, eşcinsel aileler vb.) kabul görmesi.
Demografik Değişimler:Ortalama yaşam süresinin uzamasıyla aile içi ilişkilerin süresinin artması.
Doğurganlık oranlarının düşmesiyle ailelerin küçülmesi.
Nüfus hareketleri ve göçlerin aile yapılarını etkilemesi.

Toplum değiştikçe elbette aile yapıları da değişir, çünkü insanlar dönüşür, ihtiyaçlar farklılaşır, beklentiler yer değiştirir. Eskiden susmak erdem sayılırdı, şimdi konuşmak, kendini ifade etmek değerli. Kadın da erkek de artık kendi ayakları üzerinde durmak istiyor, kimse başkasının gölgesinde yaşamak istemiyor. Bu da ilişkilerin, evliliklerin, aile içi rollerin yeniden şekillenmesine yol açıyor. Geleneksel yapı yerini daha eşitlikçi, daha paylaşımcı bir düzene bırakıyor ama bu da sancılı bir süreç oluyor çoğu zaman. Değişim her zaman kolay değil ama bazen kırmadan büyümek mümkün olmuyor.