Eşim çok saf biri?

Bak, sevmediğin biriyle sırf üzülmesin diye devam etmek, aslında hem seni hem de onu içten içe tüketir. Şu an onu kırmamak istiyorsun diye kendini geri çekiyorsun ama esas kırılma, sahici olmayan bir ilişkide her gün azar azar yaşanıyor zaten. Hem bir düşün; gerçekten seni çok seviyorsa, senin de onu aynı şekilde sevmediğini içten içe hissetmeyecek mi sanıyorsun?

İnsan sevildiğini hisseder ama aynı şekilde sevilmediğini de hisseder. Ve bu zamanla bir güvensizliğe, değersizlik hissine dönüşür. Belki de şu an onu kırmak istemediğin için aslında daha büyük bir hayal kırıklığına sürüklüyorsun. Bu durumu sen yönetmelisin. Ama doğrudan, ani bir kopuşla değil... Yönlendirerek, onun bunu fark etmesini sağlayarak.

İpuçları ver. Arandaki bağın yavaşladığını ima et ama suçlayıcı olmadan. “Bazen kendimi çok uzak hissediyorum, nedenini tam bilemiyorum,” gibi cümlelerle onu düşünmeye sevk et. Çünkü bazen insanlar, en net gerçeği bile dışarıdan duymadan fark edemez. Onun sana dair sahip olduğu “kesin” inancı biraz sarsılmalı ki gerçekleri görmeye başlasın.

Onu sevmediğini doğrudan söylemek yerine, “İkimiz de mutlu muyuz gerçekten?” gibi sorular sor. İnsan, böyle sorular karşısında kendi duygularını da sorgulamaya başlar. Ve belki de, senin yönlendirdiğin bu sorgulama sonucunda o kendi kararını verir. Böylece sen hem kırmamış olursun hem de kendi alanını açarsın.