Ataerkil düzeni erkeklerden çok türk annelerinin oluşturması şaka mı?

Benim annem beni yetiştirirken merhametli vicdanlı ol, adaletli ol derdi hep iyi ki annem yetiştirdi beni, bizim mahallenin kadınları erkek evlatlarını hep iyi yetiştirdi, bizde asla ataerkil bir sistem olmadı futbol maçı yapardık karışık voleybol oynardık karışık, cinsiyetçilik asla olmadı bizde, beraber gezer beraber eğlenirdik, mesela balkondan annelerimiz bizi izlerdi annem dışında biri beni herhangi bir konuda uyarırsa saygıda kusur etmezdim, balkondan sepet sallarlardi ekmeklerini biz alırdık bakkaldan yormazdik onları ☺️mükemmel zamanlardı, şimdi sokağa çıkmaya korkuyoruz biri arkamızdan bıçak sokarmi gasp edilirmiyiz, inanın kadın erkek ayrımı yapmadan diyorum insanlar çok tehlikeli ata erkil ana erkil sistem yok, devir öyle bir devir olduki evlat anne babayı öldürüyor, anne baba evladını öldürüyor, esrar hap içenlerin sayısı çoğaldı uyuşmuş beyinleri hiçbir şeyi idrak edemiyorlar, üç yüz dört yüz suç dosyası olanlar serbestçe geziyor dışarıda elini kolunu sallayarak, otobüslerde olsun metroda vs yaşlı insanlara ya da hamile kadınlara yer vermez oldu insanlar saygı yok Sevgi yok, nezaketli olmak naif olmak cokmu zor aslında her şey kolay ama bu çocukların canavar olma sebebi ise şimdiki annelerin babaların sorumsuz olması

Ağzına sağlık … O kadar yerinde bir tespit ki bu. “Anne” ya da “baba” kelimeleri kutsal ilan edilince, onların yaptığı her şey de sorgulanamaz hale geliyor. Halbuki doğurmak ya da baba olmak, karakter garantisi değil. Birçok insan kendi travmalarını çocuklarına miras bırakıyor, sonra da bunu “anne sevgisi” diye pazarlıyor. En can acıtıcı olanı da, bu tarz toksik annelerin çocuklarını kendi egosunun uzantısı gibi görmesi. Kendi hayatında başaramadığı ne varsa çocuğa yükler, kendi seçimlerini dikte eder, gelinini düşman gibi görür, oğlu da iki arada kalır. Sanki çocuk değil, bir proje yapar gibi… Ehliyet şartı fikrine gelirsek: Aynı trafikte olduğu gibi, “sadece seviyorum” demek direksiyon başına geçmek için yetmiyorsa, çocuk yetiştirmek için de tek başına sevgi yeterli değil. Bilinç, sorumluluk ve öz farkındalık gerekiyor.

Ama toplumda hâlâ “anasına laf söyleyen evlat olur mu?” kültürü baskın olduğu için, bu döngü kolay kolay kırılmıyor. Neyse ki bazıları bu düzenin farkında da, en azından kendi çocuklarına aktarmıyor.