Annem, ablama çok samimi davranırken, bana çok soğuk davranıyor. Neden?

Ya ablam çalışıyor ama ben çalışmıyorum; daha doğrusu iş arıyorum ama bulamıyorum. Neyse.. ben ev işi yapıyorum; bulaşık yıkarım, makineyi boşaltırım, yerlere süpürge açarım, yatakları toplarım, markete falan giderim, hatta sofrayı kurup kaldırım ve yemeğe de yardım ederim sırf bu açığımı kapatmak için ama ne yaparsam yapayım yine de yaranamıyorum; ablam ise yediği tabağı bile mutfağa götürmez, yatağını bile toplamaz ama yine en değerlisi o olur... Bıktım artık. Annemin ona yük oluyormuşum gibi bakmasın, en ufak bir şeyde sürekli beni azarlamasından.. ya biriyle tartışıyor sonra gelip bana bağırıyor. Tabak kırsa yine bana bağırıyor... Yemin ederim yük gibi hissediyorum artık kendimi... Para niye bu kadar değerli ya? Niye artık anne-baba bile parası olan evladı seviyor? niye ya? ufacık bir tebessüm etsinler, ufacık bir güzel laf etsinler diye resmen kendimi paralıyorum ama suratları hâlâ asık ama ablama güleryüzlüler... Gidecek bir yerim olsa bir saniye durmam.. insan, kendi ailesine bile yük olabiliyormuş...