Karşı cins arkadaşlığı konusunda ne düşünüyorsunuz?

Kadın ve erkek arasında doğası gereği bir çekim potansiyeli var. Bu çekim illa cinsellik ya da aşk anlamında değil ama duygusal bir yakınlık söz konusu olduğunda işler genellikle karmaşıklaşıyor. Çünkü yakınlık, ilgi, anlayış, paylaşım… bunlar duygusal bağ kurmanın temel taşları ve bir insanla sık sık görüşüp, derdini paylaşırken, sana nasıl hissettirdiğine dikkat ederken, onun seni anladığını gördükçe… içten içe bir şeyler filizlenmeye başlıyor.

İlk başta “biz çok iyi anlaşıyoruz, çok kafa dengiyiz, sadece arkadaşız” diye başlar. Ama zamanla taraflardan biri daha fazlasını hissetmeye başlayabilir. Bu her zaman olur mu? Hayır. Ama çok büyük oranda bu şekilde ilerliyor. Hele ki karşı cinsle düzenli görüşme, özel anları paylaşma, duygusal destek alma varsa, bu bağ “arkadaşlık” sınırlarını zorlamaya başlıyor.

Bir de şu var: genelde biri az da olsa bir şey hissediyordur ama bunu bastırır. “Onu kaybetmek istemem”, “Zaten sevgilisi var”, “Bunu söyleyemem” gibi düşüncelerle kendine bile itiraf etmez. Ama içten içe o ilişki artık sade, saf bir arkadaşlık olmaktan çıkmıştır. Bu durumlarda ya biri zarar görür, ya da biri bir gün cesaretlenip “ben aslında sana karşı boş değilim” der ve arkadaşlık biter.

Ayrıca şöyle bir gerçek de var: senin sevgilin ya da eşin, karşı cinsle aşırı yakın bir arkadaşlık içinde olsa, çoğu zaman bu seni huzursuz eder. Çünkü içgüdüsel olarak bunun potansiyel bir tehlike olduğunu hissedersin. Bu da demek oluyor ki aslında toplumca da içten içe bu tür ilişkilerin “narin bir çizgi”de olduğunu kabul ediyoruz.

Yani özetle… Karşı cins arasında yakın, samimi, sürekli zaman geçirilen bir arkadaşlık varsa, bu çoğu zaman bir tarafın içinde bir yerlerde farklı bir şey barındırıyor olur. Bu durum illa kötü demek değil ama arkadaşlık tanımının dışına çıkmaya çok müsaittir.