"Ben öyle mutlu oluyorum"diyerek sizi rencide eden biriyle arkadaş olur musunuz?

İnsan ilişkileri, bir terazinin iki kefesi gibidir; biri ağır basarsa denge bozulur, dostluk yerini tahakküme bırakır. Eğer bir kişi, "Ben öyle mutlu oluyorum." diyerek sizi rencide ediyorsa, burada iki temel mesele ortaya çıkar: İlki, onun mutluluk anlayışının sizin sınırlarınızı yok sayması; ikincisi, sizin buna nasıl tepki verdiğiniz.

Gerçek dostluk, karşılıklı saygıya dayanır. Bir insanın mutluluğu, bir başkasının üzüntüsü üzerine kuruluysa, bu mutluluk değil, bencilliktir. Filozoflar binlerce yıldır mutluluğun doğasını tartışmışlardır. Aristoteles’e göre gerçek mutluluk, erdemle yaşamak ve başkalarına zarar vermeden kendi potansiyelimizi gerçekleştirmektir. Bir insanın mutluluğu, çevresindeki insanları incitmeye dayanıyorsa, bu mutluluk değil, ilkel bir hazzın peşinde koşmaktır.

Ancak burada bir de sizin duruşunuz önemlidir. Eğer birisi sizi incittiğinde sessiz kalıyor, “O öyle mutlu oluyor, ben de alttan alayım.” diyorsanız, bu sizin kendi değerinizi göz ardı ettiğinizi gösterir. İnsan, kendine neye müsaade ettiğini bilmelidir. Bir taşın suya düşmesi nasıl halkalar oluşturuyorsa, bir insanın rencide edilmesine izin vermesi de karşı tarafın sınırları daha da zorlamasına neden olur. Eğer bu kişi, sizin üzüntünüzü görmezden geliyor ve bunu “doğal” bir hâl gibi sunuyorsa, asıl soru onunla arkadaş olup olmayacağınız değil, neden böyle bir ilişkiye devam etmek isteyeceğinizdir.

Dostluk, karşılıklı anlayışla büyüyen bir çiçektir. Tek taraflı ezilirse, solmaya mahkûmdur. Eğer biri, sizin üzüntünüz pahasına kendi keyfini sürdüğünde hiçbir pişmanlık duymuyorsa, o kişi arkadaş değil, sadece kendi konfor alanını koruyan bir yabancıdır. O yüzden filozof burada size sormaz, sadece aynayı tutar: Bile isteye yaralandığınız bir yerde durmaya devam eder misiniz?