Çevremdeki herkes evliliği başarı olarak görüyor. Evlilik size göre de başarı mı?

Evlilik bana göre anlaşma meselesidir, örneğin bir insanla arkadaş olursun ama hobilerin yaşam tarzın uyuşmaz ve ondan uzaklaşırsın ve bu durum iki taraf içinde başarı ya ds başarısızlık olmaz , sadece bir anlaşıp anlaşmama meselesi olur. Mesela çileği çok seversin ve her hafta sonu evine alırsın, çileği çok sevmen senin de başarın değildir, çileğin de başarısı değildir. Sadece tadını sevmişsindir. insanlarda aynen bu şekilde, bir insanla uyumlu olursun , hobilerin , hayata bakış tarzın, zevklerin uyuşur ve sevdiğini de hissedersin evlenirsin. Yani evlenmek bir başarı ya da başarısızlık değil tamamen anlaşma ve uyum , geçinmeye gönlü olmak işidir. Fakat kendine bir hedef belirlersin mesela dersin ki 1 yıl içinde İngilizce konuşmayı öğrenicem dersin işte bu bir başarıdır. Daha çok performans gösterdiğin somut şeyler başarıdır. Mesela evlenirsin ve karına gül alırsın romantik sözler söylersin ve duygusal zekaya sahip olan bir adam olduğun anlasilmistir, işte bu senin kabiliyetin ve zekandir, anlaşma becerindir. Kısacası evliliğe ne tamamen başarı diyebiliriz ne de tamamen başarısızlık diyebiliriz , evlilik başarı ve beceri , anlaşma, uyum arasında gidip gelen bir şeydir tıpkı yemekler gibi... Pilavıma fasulye, çayıma simit , yumurtama sucuk olursan o evlilik yürür, ne tamamen başarı ne de başarısızlıktir evlilik , aslinda tek bir kelime yeter, geçinme gönlü olmalı insanın

Kiminle evlendigine bagli. Ben memnun degildim bosandim, rahatladim. Dunya varmis gercekten. Erkekleri bilmem ama evlilik kadin icin cok zor. Bir de erkrgin ailesiyle de evleniyor bizim ulkedeki kadinlar.

Cocuk bende ama çalışıyorum. Esimin verdigi nafakayi cocugun bakicisina veriyorum ben işteyken. Gunler degissede mutlaka haftada 3-4 gun eşime birakiyorum cocugu. Bakiciyla beraber esimin evine geciyor. Babasi isten sonra ilgileniyor. Boylece vakitte gecirmis oluyorlar. Genelde cumartesi gunu ben dinleniyorum. Cocukta yanimda olmuyor. Kafami, işin yorgunlugunu, cocugun yorgunlugunu atmaya calisiyorum. Cumartesi aksam esim getiriyor pazar o dinleniyor. Pazsr gunu cocugumla biz vakit geciriyoruz. Haftaici calisiyoruz zaten. Genelde cocuk pazar, pzt, sali bende. Carsamba gunu degisken ama genelde bende. Persembe, cuma, cumartesi eşimde.

Ailesiyle de muhattap olmuyorum artik. Torununu gormek isteyen bu gunlerde oglunun evine gidiyor. Genclestim, keyfim yerine geldi. Evlilik, koca kahri beni inanilmaz yormus. Ilk basta uzuldum baya, ozellikle cocuk icin ama su akıp yolunu buluyor. Ya babasiyla aralari acilirsa vs diye endise ettim, boyle 3 gun falan sende kalsin dedim kabul etti.

Normalde evliyken ayni evde pek ilgilenmeyen adam, asıl simdi babalik yapar, cocugun bakimini saglar oldu. Bizim erkekler anca bir seyleri kaybedince kiymet biliyor bence.

Ikimizinde dinlenecegi alanlari var. Ben evliyken yoktu, her sey üstümdeydi, cocuk, ev isleri, yemek, calismak. Inanilmaz yuk binmis ustume. Bunu farkindaydim ama yanimdaki farkindaki degildi konusmama ragmen. Benimde bir yerde pilim, enerjim bitti.

Gunumuzde kadina bu kadar yuk yuklemek, kadindan eve para getirip madern+ev isledini de yaparak geleneksel kadin olmasini bekleyip, erkegin isten sonra hicbir sorumluluk almamasi 2 80 yatip geleneksel erkek rolu surdurmesi gunumuzde cok buyuk sıkıntı.

Simdi el mecbur bana etmedigi yardimi, ev islerini bizzat kendisi ustlenmek zorunda kaliyor. Yemegini vs kendisi yapiyor, cocugun mamasını evliyken hazirlamayan simdi mecbur hazirliyor. Yalnizken yapip, evliyken bu islerden ellerini ceken erkekleri anlamiyorum. Kadin aldik diye üstüne binip hunharca kullanma gayretinde oluyorlar.

Esitlik diyoruz ya asıl simdi her sey esit oldu. Her iki tarafta ev isini, yemegini yapiyor, cocuga bakiyor. Evliyken yapmak gerekirken ayri evlerde ancak saglandi bu duzen. Keske eski esim ayri evlerde bunlari yapmak yerine beraberken bu duzeni saglasaydi.

Simdi de sadece cocugumun babasiyla muhatabım. Her sey benim icin daha iyi suanda. kendimi bosandigim andan itibaren daha ozgur, daha iyi hissediyorum. Cocugumla ilgileniyorum. Cocugumun kahri zaten zor gelmiyor. Vaktim oldugunca vakit geciriyorum. Cocuk olunca işi birakmistim ama bosaninca mecbur basladim. Kocam adam olsaydi cocugumuzu ben yetistirmek isterdim hicbiri nasip olmadi ama boyle benim icin daha hayirli oldu.

Rahatsizliklarim vardi gecti, vucudumda yuzumde gecmeyen kizarikliklar vardi, psikolojik ve fizikselde fazla yük yuklenildigi icin vucudum alarm veriyormus meger. Bosanipta sorumluluklarim azalinca onlarda gecti. Kac doktora gittim, care olmamisti. Meher psikolojikmis, hazmedemedigim cok sey varmis.

Yani kadinlara kızılıyor ama bunca kadin neden bosaniyor, bosaninca neden rahatliyor, bu kadar evlenme yuva kurma meraklisi olan bir cinsiyeti bosanmaya neler itiyor, erkeklerin duzektmesi gereken seyler ne ona da bakmak lazim. Bunlar duzelmedigi surece her yil bosanan kadin sayisi fazlalasacak. Ben bosanipta pisman olan kadin gormedim.