30lu yaşlarda olup hiç evlenmemiş olmak yalnız hissettiriyor mu?

Elbette.
Fakat bu duruma alışmak bazı gerçekleri gördükten sonra yaşamak zor olmuyor.
Evlenmiş olmak için sevemeyeceğim biri için kendimi zorlamak kendime olan saygımı bitirmeme gebe olmasını istemiyorum.
İlk dakika para konuşan bir karşı cinse güvenebilmemi insanoğlunun düşünüyor olması çok gülünç.
Kaldı ki tanıştığımız ilk gün evlenmeyeceğimiz gün gibi ortadayken zamanla nasıl biri olduğumu , neye sahip olduğumu gayet net görecek , bu sabırsızlık niye.
İlk dakikada hayatımı altın tepside sunmamı bekleyen bir kadının bırakın hayatımda önemli yeri olsun , arkadaşım bile olma ihtimali yok.
Hangi insan evladı vardır ki hayatta emek , çaba harcamada bir şey kazanabilmiş olsun.
Kadınlar bütün erkekleri aynı çuvalın içinde tutmak için ısrarcı oldukları sürece aynı yanlış ile karşı karşıya kalacaklar.
(İstisna olanlar hayatta hep oldu , bundan sonrada olacak fakat bazı gerçekler var ki inkar ediliyor olsa bile hiç değişmiyor.)