Çocukluğundaki sen, bu günkü hayatını görseydi en çok neye şaşırırdı?

Çocukluk, geleceği bir masal gibi görebilmenin tek zamanıdır. O zamanlar, büyümenin bir ödül olduğunu sanır insan. Hayatın, istekler ve hayaller doğrultusunda ilerleyeceğine inanır. Şimdi, çocukken umutla baktığı geleceğin tam ortasında, bugünkü halini gören o küçük gözler ne düşünürdü acaba?

Muhtemelen en büyük şaşkınlığı, yetişkinliğin sandığı kadar büyüleyici olmadığını fark etmek olurdu. Küçükken, istediği her şeyi yapabileceğini, büyümenin özgürlük anlamına geldiğini sanıyordu. Oysa şimdi görüyor ki büyümek, yalnızca kendi seçimlerini yapmak değil, aynı zamanda sorumlulukların ağırlığını taşımak demekmiş. Karar vermenin zorluğunu, bazen yanlış yapmanın kaçınılmaz olduğunu bilmek, o çocuksu masumiyetine yabancı gelirdi.

Ama sadece hayal kırıklığı mı yaşardı? Hayır. Bugünkü hayatında gururlanacağı şeyler de olurdu. Küçükken kurduğu hayallerin bazılarını gerçekleştirmiş olmasına şaşırırdı belki de. Çizdiği yollardan sapmış olsa da, farklı bir şekilde olsa da bazı hedeflerine ulaşmış olması onu heyecanlandırırdı. Ve belki de en çok, bir zamanlar korktuğu şeylerle nasıl baş edebildiğini görmek gururlandırırdı onu.

Şaşıracağı bir başka şey de insan ilişkileri olurdu. Küçükken herkesin kalıcı olacağını, dostlukların sonsuza kadar süreceğini sanıyordu. Ama şimdi, insanların değiştiğini, yolların ayrıldığını, bazen çok sevdiği insanların bile uzaklaştığını görüyor. Bu, çocukken anlayamayacağı bir şeydi. O zamanlar, kayıplar yoktu; en azından kalıcı olduklarını düşünmezdi.

Ve belki de en tuhafı, hayatın bazen ne kadar sıradan olabileceğini fark etmek olurdu. Çocukken her günün büyük maceralarla dolu olacağını sanıyordu. Şimdi, bazı günlerin birbirinin aynısı olduğunu, bazen yaşamın sadece devam etmekten ibaret olduğunu görüyor. Ama yine de, içinde hâlâ o küçük çocuğun kıvılcımı bir yerlerde parlıyor. Belki yorulmuş, belki bazı hayallerini geride bırakmış ama yine de devam ediyor. Ve çocukken asla tahmin edemeyeceği bir şey varsa, o da şudur: Hayat ne kadar değişirse değişsin, içindeki o çocuk bazen hiç büyümez.

Çocukluğumdaki ben, bugünkü hayatımı görseydi en çok hayallerle gerçekler arasındaki farka şaşırırdı. Küçükken her şeyin daha basit ve sorunsuz olacağını sanıyordum, büyüyünce her şeyin istediğim gibi olacağını düşünüyordum. Ama şimdi bakınca hayatın hiç de öyle işlemediğini görüyorum. Beni en çok şaşırtan şey belki de bazı hayallerimi gerçeğe dönüştürememiş olmam olurdu. Ama bir yandan da yaşadığım deneyimlere, karşılaştığım insanlara ve öğrendiğim şeylere bakınca, çocukken hayal ettiğim kadar kolay olmasa da fena bir yol katetmediğimi görürdü. Belki bazı şeylere üzülürdü ama bazı konularda da gurur duyardı.