Hiç öğretmeninize aşık oldunuz mu?

Olmuştum, ah bu suale benim n'ayır, n'olmadım diyebilmem ne mümkün, taa o vakitten belliymiş olgun adamlara alaka duyacağım, kendimi bildim bileli hep olgun adamlara alaka duydum. O çok özeldi benim için, taa ilk gördüğüm anda vuruldum, çarpıldım O'na,17 yaş vardı aramızda, ben o vakitler lise bebesiydim, çok küçüktüm çok, nasıl da kuş yürekliydim, kuşun yüreği gibiydi yüreğim, kendimi kuşlara benzetiyorum, hani kuş uyurya, uyurken de nefes alıp veriyorya, işte benim yüreğim kuşun uyurken nefes alıp vermesi gibiydi, o zaman ki kendimi nasıl çok özlüyorum, şimdi anımsarken bile burnumun direği sızlıyor, özlemim tazeleniyor, öğretmenim de beni çok sevdi lakin istediğim gibi değil elbette, çünkü diğer türlüsü yasak olurdu, ayıp olurdu, ben çocuğum o kocaman adam, üstelik evli , beni kınayanlar oldu evli bir adama aşık olduğum için, halbuki duygularım masumaneydi, safça ve çocuksa, beni kınayanlar benim geçtiğim yollardan geçtiler mi acaba, ben kınamıyorum kendimi, birisine aşık olmak kınanılacak bir durum değil, kaldı ki benim sevgim tertemizdi, sırf onun gözüne girebilmek için tüm derslerde başarı gösteriyordum, o da benim sevgimi kullanıyordu başarılı olayım diye, motive ediyordu beni kendisine olan zafiyetimden ötürü. Bana zararı dokunmayacak bir insanı sevmekle en doğru olanı yapmıştım, bilakis bana faydası dokundu O'nun. Şimdi düşünüyorum da beni de böyle saf, masum birisi sevse nasıl bahtiyar olurum, eminim ki çok gülmüştür hallerime, nasıl saçmalıyordum ama, ismimi bilhassa O'nun ağzından duymak çocuk yüreğimi şenlendiriyordu, eşi Hanımefendi de biliyordu sevgimi, o da nasıl olgunmuş beni kınayan akranlarımın aksine.. O adam kaderime güzelliğiyle dokundu, onu o kadar çok sevdim ki, ona ait olan her şeyi sevdim, onun oğlunu da çok sevdim, sırf onun parçası diye, ona ait diye.. Çok leş kişiler tanıdım, herkes bana öyle bakacak sanardım hep lakin o bana başka bakıyordu, sevgiyle, dostlukla.. Bir insan bana güzellikle bakıyor, ne yapacağımı bilemiyorum, çünkü bambaşka bir bakış var orada, içimi ısıtan bir bakış, özlemini çektiğim bir bakış ve ben o bakışa tutundum, babamdan görmediğim bakışlar vardı onun bakışlarında, el beni överdi lakin babamdan duymazdım o övgüyü, hatta övülmeme sinirlenirdi, kimse takdir etmese de babam takdir etse. Öğretmenine aşık olan tek insan ben de değildim ki sınıfta, biri daha vardı, nedense kimse onu kınamaz, yargılamazdı, insanların yargıları bile adamına göre demek ki, nesi varmış benim masumane duygularımın yargılanacak, ben gurur duyuyorum o duygularımla, hem beni yargılayanlar benden daha mı masum. Ah o vakitler kendime düşmanlık yapan bir insandım, düşmana ihtiyacım yokmuş benim, nasıl da düşmanıydım kendimin lakin o adam, öğretmenim bana hiç düşmanlıkla bakmadı, onun bakışlarında şefkat vardı, sevgi vardı, taa şuramda hissediyordum, beni seviyordu, olgunluk vardı onun sevgisinde, sevginin en güzel hali içinde olgunluk olduğu halmiş, benim sevgim de masumaneydi, kız kardeşi gibi, çocuğu gibi seviyordu beni, sevgim rahatsız etmiyordu onu, yanlış birisini sevmemdense kendisinde kalmamı istiyordu, çünkü o zamanlar kullanılabilecek durumdaydım, o adam benim istikbalimi aydınlattı. Bir bakış, bir söz insanın kaderini değiştiriyor, ben onun bakışlarında takılı kaldım, onun gözleriyle bakıyorum şimdi kendime, onun davrandığı gibi davranıyorum kendime, çünkü benim kendimi hırpalamamı hiç istemedi, kaybolmamı istemedi, hatta şunu da hissettim, benim canım yanarken onun canı daha çok yanıyordu, bir gün çok kötü bir şey oldu ve ben yok olmak istedim, yaşamak istemedim, ya ne varmış bunda bu kadar efkarlanacak diyorum şimdi lakin o vakitler çocuk aklımla öyle düşünüyordum, farklı konumlandırıyordum her şeyi, gördü gözlerimdeki acıyı, bir tek o gördü beni, annemin yanında ağlamama rağmen beni görmeyen annem var , bir de kendimi göstermek istememe rağmen gören o adam, benden daha çok üzüldü, görülebilmek, düşünülmek bunlar benim pek bildiğim şeyler değil, beni mutlu etmek için çırpınması, o günün enkazını benden alıp götürmesi , başka birisi olsa bana ne der yani, hatta görmez bile, başka birisini geçtim annem , babam görmemiş beni, şimdi ben de onun istediğini yapıyorum , onun gözleriyle bakıyorum kendime. İyi ki yüreğim akıp gitmiş ona, sevebileceğim en doğru adamı sevmişim beni kendimle barıştıran, bana kendi gözleriyle bakmamı sağlayan, bana kırılmasına rağmen olgunlukla karşılık veren.. Beni karanlığımdan kurtardı, ya yine kendime düşman olmaya devam etseydim, bir bakış bazen bir bakış olmuyor, çok daha fazlası oluyor, ben bugunümü onun bakışlarına borçluyum. Şimdi görse bu halimi ne der bana acaba, aferin mi der yoksa kızar mı, ne ara bu kadar kötü mü oldun der ama o bilir beni keyfiyeten kötü olmadığımı, o görür beni ben görmesem de kendimi. Nasıl çok sevdim onu, minnetle yad ediyorum kendisini. Öğretmenler öğrencilerinin kaderine dokunuyor, herkes iyilikle , şefkatle dokunsa keşke, enkaz altında bırakmayıp. O beni hiç enkaz altında bırakmadı, hatta ben kendimi enkaz altında bıraktım, beni o enkazlardan çıkardı, ah ben boşuna sevmemişim onu, bazen arardım onu, sesini duymak için, sesini özlediğim için , her zaman da konuşurdu beni, bir defasında ona bir soru sordum, doğru mu gerçek mi diye , güldü ''ikisi de aynı şey''dedi. Ah onunla konuşurken nasıl gülünç bir hal alıyordum, o çok seviyordu bendeki o saflığı, kirlenmeyişi, masumaneliği, hatta bana beş yaşındaki çocuk gibisin dediği de olmuştur, annemin telefonunda bile şu yaşımda olmama rağmen İnci Çocuk diye kayıtlıyım, hâlâ çocuk ruhluyum lakin o zaman ki gibi saf değilim, temiz değilim. Şimdi ben de mazide hayranlık duyduğum o adama dönüşüyorum, ah o adam Kızılcık Şerbeti dizisindeki Ömer gibi. Şefkatli, insancıl, yardımsever, sabırlı, olgun.. Ömer'i de belki de bunun için çok sevdim, hocamı hatırlatıyor bana diye. Gerçi benim öğretmenimi hatırlamam için kimseyi görmeme lüzum yok, ben onu unutmuyorum ki hiç. Ah unutabilmem ne mümkün. Şimdi ben de ona dönüşüyorum, ne güzelmiş onun gibi olmak, duyarlı , şefkatli bir insan olmak, öğretmenim gibi , hocam gibi olmak , asıl güçlü ve asaletli olan insanlar Hocam gibi olanlardır ve ben de ona dönüştüğümü hissediyorum, her zaman onun gözleriyle bakacağım kendime, bu benim kendime olan sözümdür. Bu arada sanırım bu benim yazdığım en uzun yazı olmuş , Hocam yine farkını ortaya koydu işte , canım öğretmenim, yolu hep açık olsun, dualarım kendisiyle.