İçimdeki Acıya Son Veremiyorum?

Hepimize geleceğimiz için geçmişteki acıları geride bırakmamızı söylerler. Bende unutmaya çalıştım. Fakat bize sürekli geçmişteki acıları hatırlatan her gün bizi içten içe bitiren insanlarla hayata devam etmeye çalışırız. Bazıları bu acılar yüzünden kendini doğdu doğalı bu dünyaya ait hissedemez. Çok mücadele verir. Ama bir boşluk vardır içinde hiç tamamlanamayacak. Bende bu insanlardanım. Çocukluğum birbirinden nefret eden anne babanın elinde geçti. Hamileyken hayatına son vermeye çalışan bir anne , bilincini kaybedecek kadar alkol içen kalp sorunu için kullandığı ilaçları alkolle içip hayata savaş açan bir baba. Babam annemi hep aldattı. Annem ise beni gecenin bir saati ya güneş doğmadan pavyon köşelerine , hiç bilmediğim evlerde veya şehirlerde babamı aradık. Her gün kesici aletleri saklamak. Birbirine zarar vermesin diye o küçük bedeninle engel olacağını sanmak. Aile apartmanında yaşamamıza rağmen ne bu zülme diyen babamın ailesi ne de kızın gurbete yollayıp bir daha arayıp sormayan sadece cenazesi çıkar zihniyetiyle çocuk yaşta evlendirmiş bir aile. Babam eskiden iyi bir adammış. Fakat zamanla takıldığı arkadaşlar zamanla onu kötü bir adam haline getirmiş.13 yaşındayken kaybettik. Sebebi ise takıldığı insanlardı. Mafya görünümlü insanlara zor zamanlarda para verip tehdit şantajla senet imzalatan insanlardı. Ölüm haberini bile onlardan almıştık. Nereye gittiği bile belli olmayan yüzlerce borç. Çocukluğunu geçirdiğin şehri , tüm düzeni geride bırakıp başka şehire gitmek zorunda kalmak. Köyden çıkıp şehire gitmek zordu. Burslu olarak girdiğim okulda yetmiyormuş gibi senelerim. Akranlarımın sırf sessizim diye beni eziklemesi ve zorbalamaaıyla geçti. Yaşadığımız ev kümesle eş değerdi. Bunu görmeleriyle daha çok güç alıyorlardı. Öğretmenlerin ise onlardan farklı bir yanı yoktu. Ayrımcılık yapıp. Onların yaptıkları şeyi görmezden geliyorlardı. Tam her şey düzelecek derken benden 8 yaş büyük abim ile annem her gün birbirine giriyorlardı. Sanki eski günler yeni gelmişti. Her gün yine kesici aletleri saklayıp okuldan çıkar çıkmaz koşarak gidip araya girmeye çalışmakla geçiyordu. Bazı günlerim ders çalışmak yerine onları ayırmakla geçiyordu. Okulda beni öğrencisi olarak sevdiğini düşündüğüm bir öğretmen vardı. Tek beni mutlu eden oydu. Fakat zamanla bir yerlerine dokunmaya başlayınca ta§iz boyutuna evrildiğini anlayıp ailene kimseye anlatamamak çok zordu. Abim ise günden güne acımasızlaşıyordu. Sonrasında başka şehire gitti. Bizi ne arayıp ne sordu. Eğitim sürecimin yanı sıra aileme destek olmak için işe girdim. Yaşını balmış insanların sapkınlığı kadınların hemcinslerimin acımasızlığı Yeni bir üniversiteye başlamıştım Akademisyenimin birinin sırf egosunu tatmin edemedim diye çünkü başka bir neden bulamıyorum benim arkamdan hem diğer akademisyenlere karşı kötüleyen yorumlar yapmış bunu nereden biliyorsun derseniz yakın arkadaşım bu akamesiyen ile yakın konuşurken duymuş…

Tüm bu psikolojik birikim sonucunda annem iyice kontrollü kaybetti. Artık büyümeme rağmen her gün gelip sinirlenecek bir şey bulup fiziksel ve psikolojik şiddet uygulamaya başladı. Ben tek bir kelime etmiyorum edemiyorum yaşadıkları zor olduğu için fakat her gün sevgiyle yaklaşıp tokat yemek zoruma gidiyor. Ne bu dünyadan yok olup gidemiyorum ne de yaşamak için güç bulamıyorum.