Kadınlar Susmayın ve Yalnız Olmadığınızı Bilin?

Merhaba bugün bütün genç kadınlarımızın başına gelebilecek bi olayı sizlerle paylaşmak istiyorum. Yıllarca yargılanma ve ayıplanma korkusuyla dile getiremediğim bu konuyu yıllar sonra tam anlamıyla olmasa da açmaya cesaret edebilmiş olmanın buruk sevinci ve bu konuyu konuşmak zorunda bırakılmış olmanın da hüznü var içimde. Ben 6-7 yaşlarındayken ebeveynlerim boşandı ve ben neredeyse babamı hiç tanımadım çünkü boşanmadan önceki süreçte de bizimle zaman geçirmez ve eve neredeyse hiç gelmezdi bir babanın kızını nasıl sevdiğini bilmediğimi bu duygunun bana yabancı olduğunu başında belirtmek isterim. Sonraki süreçte 8 ya da 9 lu yaşlarımda benden yaşça büyük olan güvendiğim bir adamın tacizine uğradım yaşımın küçük olması dolasıyla başlarda başıma ne geldiğini hiç anlamadım sonraki süreçte anladım ama içimde bişeyler ısrarla inkar ediyordu yani ne olduğunu biliyordum ama beynim bir şekilde beni bunun olmadığına inandırıyordu o zamanlar yaşımında küçük olması sebebiyle insanların bana kızacağı inanmayacağı ve kendimde cesaret bulamamam gibi sebeplerle kocaman bi fedakarlık yapıp küçücük omuzlarıma tonlarca ağırlıkta bir yük bindirip bu konuyu kimseye anlatmadım kimseye anlatmadım derken bir yetişkine anlatamadım çünkü ilk başta kendi yaşlarımda birine anlatmak daha kolay gelmişti ve bana inanmadığı için kimsenin inanmayacağını düşünmeye başlamıştım. Bu kişinin çevremiz de olması dolayısıyla bu durum tek seferlik değildi ve bir süre devam etti. Bu kişi bana kimseye söylemezsen sana oyuncak alırım babalarda kızlarını böyle sever vs gibi cümleler kuruyordu. Ortaokula başladığım da her kızın çevresindeki babaları dahil erkekler tarafından böyle sevildiğine inanıyordum ama bu düşünce bana içten içe yanlış geliyordu ve sürekli içimde bunun sadece benim başıma geldiğini tekrar edip duruyordum ama o zaman kendime kurduğum bir savunma mekanizmasımıydı bilinmez böyle olduğuna inanmak istemiştim. Aradan yine yıllar geçti ve ben genç bir kadın olduğum da sevilmenin yolunun bu olduğuna inandığım için eğer bedenimden ödün verirsem daha çok sevilirim diye düşündüm ama tahmin edeceğiniz üzere kendimden ödün verdikçe sevilmedim aksine, yargılandım, aşağılandım, hor görüldüm ve bazı yaftalara maruz kaldım (Neler olduğunu tahmin edersiniz) üstelik sadece bedenimden değil cinsiyet fark etmeksizin çevremdeki herkese sevilebilmek için elimde olan herşeyimden zamanımdan paramdan ekmeğimden verdim. Çünkü bana küçükken sadece bişeyleri verirsem sevilebileceğim aşılandı bu süreçte daha çok güvenim kırıldı ve özgüvensiz, karamsar, kaygı dolu bir kadın haline geldim çok yalnızdım yeni insanlara kapalıydım ve dışardan kendimi hiç olmadığım bir insan gibi gösteriyordum ama içimde çocukluğumdan kalan ve hergün çığ gibi büyüyen garip bi duygu vardı ve içimi yakıp kavuruyordu desem abartmış olmam herhalde yine bir zaman sonra hayatıma bir adam girdi ve beni ben hiçbir şey vermeden sevdi olduğum gibi kabul etti ve ne kadar itersem iteyim bana sarılmaya devam etti ama bende hala bir gariplik vardı sevildikçe kendimden daha çok utanıyordum, içimi yakıp kavuran o duygu daha çok vücuduma yayılıyordu ve çok sevsem bile o adamdan kaçıp uzaklaşmak istiyordum.