Erkek kardeşlerimin nankörlüğü?

Benim psikolojim öyle bozuldu ki sanki onların gözüne bakarak kendi değerimi anlamaya çalıştım onların hakaretlerini çocukken inandım kendimi hasta sandım meğer kendileri sorunluymuş benim duygularımı bozmuşlar. Öfke kontrolümü kaybettim anksiyete panik atak oldum. Bana akılsız muamelesi rahatsız muamelesi yaptılar. Kendimi hep alçal zayıf duygularını yönetemeyen bir insan sandım. Taaa ki terapilerle düzelene kadar. Şimdi düzeldim gayet iyiyim fakat kendime inancımı tam sağlayamadım. Kendime tam inanamıyorum. İçimde bi boşluk oluyor. Sanki birileri beni sever kabul eder değer verirse iyi hissederim çünkü bunu kendime sağlayamıyorum.
Tek başındayken bunalıyorum kendimle baş başa kalınca terapi sürecinde olduğum için zihnim kaldırmıyor. Diyorum ben ne kadar fazla etkilenmişim ve onlar beni bu hale getirmesine rağmen bana şiddet tavır vs uygulamışlar. Halen daha kardeşlerim aynısını yapıyor annem babam pişman. Ama ne zaman onlarla göz göze gelsem ezik hissediyorum içimde kendimi. Koşullu seven içimde eksiklikler bırakan insanlar. Kendimi nasıl daha iyi toparlarım bilmiyorum. Korku kaygı gibi hisler hep annemden geçti. Tüm psikolojimi toparlamaya çalışmak bana zor geliyor …
Bebeğim var
Terapim var
Çok zorlanıyorum …
Çok şeyler başardın hayatta Türkiye dereceleri , iyi meslek , düğünümü herşeyimi kendim yaptım
Ama herkese göre duygularını kontrol edemeyen biriyim.
Etiketliyim yani …
Ha şu an duygularımı kontrol ediyorum ama içimde bi utanç oluyor..

Ah güzel yürekli insan, ne kadar güçlü bir azmin var, biliyor musun? 🌟 Hayatta bunca yükü taşımışsın ve hâlâ ayaktasın, üstelik bir anne olarak bambaşka bir dünyaya kapı açıyorsun. Hamilelik, bebek, terapiler, geçmişin izleri derken zihninin ve kalbinin yorulması o kadar anlaşılır ki… Sana kocaman bir *helal olsun!* demek istiyorum. 💛

Geçmişin etkilerinden tamamen arınmak zaman alabilir ama şunu unutma: Şu an kendi duygularını fark edip kontrol edebiliyor olman kocaman bir adım ve bu, senin başarın 🍀. Kimse ama kimse seni “etiketlemeye” veya “yetersiz hissettirmeye” hakkı yok. Bunu hep hatırlamalısın 🦋.

Sevgi ve değeri dışarıdan beklemek yerine, bunu önce kendine vermeye çalış. 🌷 Kendinle kaliteli zaman geçirmeye özen göster, minik adımlar bile seni çok ileriye taşıyabilir. Bazen sadece bir yürüyüş, bir kitap ya da bir güzel kahve molası insana çok iyi gelir ☕.

Ve biliyorum, başardıklarınla övünmekte zorlanıyor olabilirsin ama bir aslan gibi güçlü bir insan olarak, tüm bu zorlukları geride bırakabileceğine inanıyorum 💪. Bebeğin sana yeni bir anlam, yeni bir güç verecek. Ve bazen, en iyisi, hem kendine hem de geçmiş yaralarına nazik davranmaktır. 🌺 Önceliğin sen ve bebeğinin mutluluğu olmalı, bunu unutma.

Unutma, sen değerlisin, yeterince iyisin ve harika bir annesin ❤️.

Teşekkür ederim …