Anlatmazsam çatlayacağım?

Arkadaşlar inanın nerden başlıycam bilmiyorum. Kimseninde okumaya isteği yok aslındada yinede anlatıcam. Ben kendi ailemde hiç mutlu olmadım ve çok zor insanlar. Anlatamayacağım kadar kötü bir ailem var. Beni göklere çıkaran biri ile evlendim sanmıştım ta ki nikah sonrasında o değişene kadar. Öyle kötü bir aileye gelin gittim ki kendi ailemi aradım. Bir olaydan bahsedicem daha çok olay varda. Ben zor bir doğum yaptım ölüm tehlikem vardı. Bebeğim şimdi 2 aylık. Bana annem bakmadı dığumdan sonra yataktan kalkamadım 2 hafta. Kocam işe gitti bebeğime ve bana kayınvalidem baktı. Kendi evinde. Bizim evde tadilat vardı eşimde borçlarım var biraz orada kalalım da masraf yapmayalım ben ödeyeyim dedi. Tamam dedim çünkü mecburdum engelli kardeşim var ve annem benle hiç ilgilenmedi. Neyse kayınvalidem bana hiç huzur vermedi herşeye karıştı hep alaycı bi tavrı vardı hep konuşup durdu bişeyler anlatıp durdu. Tuhaf bi aile ortamı vardı. Herşeye ama herşeye hakim hareketlerin her türlüsüne karışan biri çam açmama kapı kapatmama telefınla konuşmama bebeğimin herşeyine emzirmeme onla ilişkime herşeye karıştı ve en ufak bir itirazda bayılıp tansiyonım çikiyor diyordu. Eşim bana kötü davranmaya devam etti durdu çok yalnız hissediyorum. Ve bebeğim de kolik bir bebek ne yaptıysam meme emmedi. Uyumuyor ve sürekli ağlıyordu. En sonunda kayınvalidem bir gece bebeğim ağlarken ben uyuyayım diye aldı bebeği ve odalarına götürdü. İyilik ediyor ama hep kafama kakıyordu. Sonra ışık açtim odamdaki ve eşimin babası ışık açtım diye bana bağırdı. Kulaklık varmış duymuyırmuş dediler ama aslında azarlamaydı o duymamak ile alakalı değildi. Neyse ben eşime söyledim bana bagırmasın söyle diye. Oda ikili oynadı ben duydum sen haklısun dedi ama annesine söylerken ikiliydi. Ertesi sabah annesi kahvaltıya eşimi çagırdı ve beni çagırmadı bende alındım üzerimde alınganlık oldu koğuşa depresyonumu ne derseniz deyin. Ben gelmedim ve eşim ilk başta bana hoşca davrabdı sonra bu evde bir daha kahvaltı yapma ozman dedi bende ona çıkıştım bagırdım. Annesi bana bagırmaya hakaret etmeye suçlamaya başladı. Bebeğim uyuyırdu uyandı. Eşim bardak kırarak duvara atarak bana bagırdı ve evi terk etti. Beni orada bıraktı evimize gitti. Annesi bi bayıldı bi ayıldı eşi işte ydi onu aradı sonra bana hakaret etmeye başladı. Evden kovdu beni. Aileme demek istemedim eşimi aradım beni engelledi. Tüm eşyaları toplamaya başladım. Sadece Bebeğimi alıp dışarı kaötım bildiğin arkadaşımı aradım oda şehir dışındaymış beni evime götür diyecektim. Başka bir arkadaşım taksi göndermek istedi o eve geri gittim. Neden yaptım bilmiyorum. İnanın kafam durmuştu eşim bizi eve almaz diye düşündüm sanki. annesi tüm eşyaları kafama fırlatto ayakkabımı bile giydirmedi bana eşim almaya geldi sonra çünkü arkadalım polis çagıracagım dedi. Onada kızdı şimdi Görüşmeme laf ediyor. Neyse annesi bana beddua hakaret ederken babası kıssadan hisse yapıp ağlamaya başladı. En sonunda soğuk eve geldik ve eşim bu seferde bana bagıran annesine bagırmaya gitti şimdi onlarla görüşmek istemediğini söylüyor ama ben ondan çok soğudum beni orada bırakan oydı. Nasıl bir imtihan ise geçmiyor şimdide kardeşim boşandı ailem beni kabul etmiyor bebeği ile iş bulamıyorum. her şey çok zor kaldım böyle boşanamıyorum.