Sevgiliye aile içindeki kavgalar, ailenin özel hayatı anlatılır mı?

Anlatilmamalı. Ozellikle eş ya da sevgiliye. Yakin arkadas olur ama ciddi iliskide olmaz. Yarin bir gun ailenize damat diye gelir anlattiklarini unutmaz. Ya da sana karsi kavgalarda vs kullanabilir.

Ablam evli. O da eşim sonucta diye anlatmis bir seyler. Babam ablami bir tartismada evden kovmustu. Babam ozur dilese de cok agirima gitti diye daha eve gelmedi ablam. Calisti, kendine bakti, babamla evlenene kadar gorusmedi.

Evliligin 3. yilinda falan enistemle babamin aralari iyiyken enistem mesafe koymaya basladi. Bir sorun mu var dedim ablama bilmiyorum ki. Bu olayi anlattim acaba ondan mi dedi. Esine sormuş yok falan demis ama ablam bunu anlattigi icin oldugunu dusunuyordu.

Sonrasinda da bir kavgada enişte seni baban bile istememis diye bir cumle kurmus ablama. O an kocamin evinden de gidesim geldi ama bebek var diye gidemedim demisti ablam calisiyordu zaten yine.

Sonra eniste ozur vs dilemis ama bir sure aralarindaki yakinlikta bozuldu ister istemez. Ablam oek konusmuyordu, yuxu asikti. Ona yemek yapasim, ayni yataga giresim bile gelmiyor sogufum diyordu galiba bir sure boyle devam etti.

Zaman gectikce biraz aşti galiba simdi iyi gibi gorunuyorlar ama ablama bir kere sordum. Ilk bastaki kadar hissiz degilim ama hala aklimin kosesinde. Uzuyor da bazen beni aklima geldikce. Ondan beridir de bu cumleyi kurdugundan beri bir seyler ayni degil. Evet duzelttik gibi bu cumleden onceki gibi degiliz. Bende, o da, evliligimizde. Yurutuyoruz iste bir sekilde demisti.

Kadinlar boyle seyleri de bir omur unutmaz, cok uzulurler. Ablam evlilige devam etse de bu cumleyi unutmadi arada hala bana da soyler bunu. Babam belki de beni istemedi gercekten diye cumleler kuruyordu o sira.

Insan yakin hissediyor ama eşe aile ici durumlar anlatilmamali. Hatta belki arkadasa bile. O da laf tasiyabilir. En iyisi para varsa psikologa anlatmak, bu yoksa susmak ya da kagida falan yazmak, kagida ic dokmek. Sonra saklarsiniz, yakarsiniz falan.

Ben yaziyorum bazen. Bazen de ablama anlatiyorum ama ona bile en buyuk dertlerimi anlatmamaya calisiyorum. Babam annem zerre anlamiyor zaten. Babanda olsa ablanda olsa, kocanda olsa bu işler pekte sanildigi gibi ilerlemiyor.

Koca ya da sevgililikte oyle biri degil dersin ama erkekler en ufak seyde cikarir, suratina vurur, asagilarlar. Azicik bir sorun olsun fazla cirkinlesebiliyorlar. Bu kozu maalesef eşte olsa vermemek lazim.

Şöyle anlatayım: Evliliğimin dokuzuncu yılındayım. Geçmişimde, aile evimde, anne ve babamın arasında, gerek kardeşlerimle geçtiğim zor dönemlerin fragmanını bile eşime göstermedim. Kötü biri olduğu için değil. Asla da bana karşı kullanır diye değil. Ama bazı şeyler geçmişte bırakılmalı ve aile içindeki sorunlarınızı, ailenizi kötüleyerek, aşağlayarak, saygısızca özel hayat kurallarını ihlal ederek “bir başkasına” anlatıp, o kişiden bukadar zayıf noktanızı bilip yine de adil davranmasını bekleyemezsiniz. Gün gelir, dostlar düşman, düşman dost olur. Gün gelir, kişinin ağzından senin hiç unutamayacağın kadar ağır bir söz çıkar. Gün gelir, bir başkası senin davanı güder. Ben bunların hiçbirini istemiyorum. Benim ailemin çok yanlışı oldu. Ama mesele benim ailem, mesele benim, problem benim, kanbağı benimle. Ellere nesi? Bu arada ailenle aran nekadar iyiyse, bir erkeğin gözünde okadar güçlüsündür. Bunu unutma.

Kullanacak biri değil demişsin de erkekleri bilemezsin. Melek gibi gösterirler kendilerini bak biraz sevgisi azalsın biraz sorun yaşayın nasıl da her söylediğin şeyi yüzüne vuracak göreceksin. O yüzden bence ne olursa olsun sevgili/ eşe aile problemleri anlatılmamalı. Sen destek beklerken onun başka ne planları olduğunu bilemezsin