Toplumsal olaylara duyarlı olduğunuzu düşünüyor musunuz?

Herkes değil korkak, konfor alanından çıkmak istemeyen, empati yoksunu ve ezikler savunmuyor. Nasıl ortamda büyüdü bu "kötüler" aklım almıyor bir türlü, insan nasıl bu kadar bencil, nankör, sığ, cahil ve kötü olabilir anlamıyorum. Allah tüm iyilerin yanında olsun, adalet bu dünyanın en güzel, işlevli süsü olsun.

Bu ülke hatta dünya böyle düşünüldüğü için bu durumda. Kötülerin önü öyle güzel açıldı ki, sadece ülkemizde değil, dünyada da. Ama sessiz olanlar hep tozlu sayfalarda unutulur; hatta kitaba yazılmaya bile gerek duyulmazlar. İçlerinden bazıları her dönem çıkar ve başlatır, ne pahasına olursa olsun, aydınlanmayı, reformu.

Kendimi ihmal etmiyorum ama insani olarak görevimi yapmak istiyorum. Sonuçta bu dünyaya gelmemizde bir erek var. Bu erek ters dönmüş bir kaplumbağayı çevirmekte olabilir, okuma yazma bilmeyen birisine okuma yazma öğretmekte, ülke kurtarmakta, etkili bir kitap yazmakta... Bunu yalnızca zaman gösterir hiçbir insan ereksiz yaratılmıştır. Vicdanen rahat edemiyorum aslında bu tarz olaylar bana güç veriyor, dahada motive oluyorum çünkü ben bu olaylardan pısırıklaşıp, içime kapanırsam kimsenin benim hakkımı arayacağını düşünmüyorum, kendi kendime yetebilmenin zorunululuğunu iliklerime kadar hissediyorum.

Takma adım bile bir erek olabilir aslında belki bir genç görür ve böyle bir problemin olduğunu görüp daha realist mesleklere yönelir. Ülkemizde milyonlarca genç öğretmen olmak hayaliyle bu bölümü seçiyor ve oradan oraya savruluyor, atanamıyor. Ben öğretmen miyim hayır, olamazdımda zaten zor ve kutsal bir meslek çok ince düşünceli olmak lazım.

Neden yeteri kadar olmadığını düşünüyorsunuz?

Nedenini düşündün mü hiç?