Evlilik konusunda ki kaygılarım normal mi?

Arkadaşlar uzun uzun yazacağım. Benim gibi olan var mı? 18 yaşındayım henüz ve evlilik istemiyorum ama evlenirsem diye düşündüm ve çok fazla kaygı olduğu ortaya çıktı. Mesela benim ne abim var , ne de babam (annemle boşandılar, babam farklı şekilde) ve tek çocuğum. Mesela evlensem, kocam bana şiddet uygulasa fiziksel ya da duygusal fark etmez. Ben nasıl boşanacağım? Arkamda duracak hiçbir erkek yok. Ya da şiddet olmasa bile anlaşamasam nasıl ayrılacağım? Herkesin arkasında dağ gibi abisi, babası oluyor ama benim yok. Yapabilecek hiçbir şeyim olmayacak bu konuda. İkincisi ise ben akrabalar ile görüşmüyorum. Evlensem bana altın, para takacak kimse yok yani. Eşime, eşimin ailesine rezil olursam bu şekilde? Bundan da çok korkuyorum. Diğeri de bu aslında kaygı değil ama benim yapımla alakalı. Kocam en küçük bir şeyime laf etse, vücut mesela. Hemen gidip onu mutlu etmek için bıçak altına yatar, estetik yaptırırım. Onun istediği birisi gibi olmak için çok çaba harcarım. Bana ne dese , mesela gecenin üçünde uyandırıp yemek istese hemen istediğini yaparım. Onu sürekli mutlu görmek için kendimden hep ödün veririm. Ona en iyi şekilde hizmet ederim ama bu bana yanlış gibi geliyor. Çünkü o bana aynı fedakarlığı göstermese bile ben onu mutlu etmek için istediği her şeyi itiraz etmeden yaparım. Üçüncüsü ise bazen kardeşim yok diye seviniyorum. Belki de kocam beni onunla aldatacak, ruhum bile duymayacaktı? Belki düğünümüzdeyken başka bir kadına aşık olacaktı? Sürekli onu izleyecekti? Bana kızsa, bana bağırsa bile hiçbir şey yapamam. Oturup ağlarım, hiçbir şey diyemem. Travmam var ses yüksekliğinden çok korkuyorum. Büyük, küçük fark etmez. Kendimi savunamam. Son olanı da çocuk istemiyorum. Bunun da bir çok nedeni var ama birinden örnek vereyim. Kız çocuğumuz olsa ve eşim onunla vakit geçirse ölesiye kıskanırım. Ben yaşayamadım çocukluğumu zaten iyi bir anne de olamam. Sinirli birisiyim. Kızıma ya da oğluma sürekli kötü davranırım eşimle yakınlaştığı için. Eşim onu kucağına alsa, güzel sözler söylese içimden bir parça kopar. Ağlarım gizlice, kendime zarar veririm. Benim gibi kaygılar yaşayan var mı? Baskı yüzünden evlenmekte çocuk yapmak da istemiyorum çünkü yapıma ters. Bu düşüncelerim normal mi? Ne yapmalıyım? Abartıyor muyum? Lütfen saygı çerçevesi içinde yorum yapın...