Aileyle yaşamak mı yoksa tek yaşamak mı?

Tek yasamak. Aile evinde tek yasiyorum zaten. Bizde herkes kendi odasinda yasar. Bir araya gelip pek konusmaz. Ayni sofraya oturmayiz. Annem genelde küser bana babama, bazen kardesime. Babami mutfaga almaz. Beni de son birkac senedir odama gonderdi. Yemegimizi alir odaya geciyoruz.

Gelip odami temizlemez ben temizlerim. Bircok camasirimi yikamaz ben yikarim. Babamda oyle. Battaniyesini falan kendi yikar, odayi süpürür. Annem evin tozunu falanda misafir gelmedikce almaz. Zaten herkes kendi odasini kendi temizliyor.

Bir yemek hazir oluyor iste. Ona da gerek yok aslinda. Istedigim seyleri yiyemiyorum, onun cani ne isterse onu yiyoruz. Haftanin 4-5 gunu patates kizartir. Kalan gunlerde yumurtali ekmek, bir de menemen yapar. Bu uçu arasinda yasiyoruz. Aksam yemekleri de oyle 8-10 tane yemek bilir. Döndürür dondurur aynisini yapar. Sevmedigimiz yemekler vardir, kimse de pek yemek yine yapar. Yemek yapmak icin yapar. Herkes yesin, herkesin sevdigi bir sey olsun diye yapmaz.

Bir de yemekle ilgili ayni seyleri bir araya getirir surekli. Bu konuda cok uyardim ama duvara konusuyorum sanki. Daha dün. Buzlukta önceden yaptigi tavuklu gozleme vardi. Dun onu isitti yedik. Bir de ustune dün tavuk kanat soslamis. Bugun tekrar tavuk yiyecegiz. Bunu hep yapar. Dun tavuk yedik zaten bugun yemeyelim demez.

Sabah patates kızartması yeriz. Aksama ya firinda patates/ya patates turlusu yapar. Sabah patates yedik zaten demez. Sık sık boyle seyleri denk getirir. Ust uste ayni yemekleri, ayni urunlerle, yani tadlarla yemek yapar. ozellikle mi denk getiriyor anlamiyorum.

Bizde aile diye bir sey yok zaten. Disardan aile gozuken, icinde herkesin bireysel ve yalniz oldugu bir aile benimki. Yalniz yasamaya daha kolay adapte olurum diye dusunuyorum. Hatta artik buna o kadar ihtiyacim var ki. Evdekilerin o asik suratlarini gormek istemiyorum. Herkes mutsuz, herkes olumsuz, herkesin enerjisi negatif. Aile her sey gercekten.

Hayalim samimi, huzurlu, herkesin bir arada oldugu, kocamin ya da benim ayristirmadigim gercek bir aile kurmak. Sohbetin, samimiyetin, bir arada olmanin onemli oldugu guzel bir aile kurmak hayalim.

Tabi buna niyetli bir koca da bulmam lazim. Simdiki erkekler isten gelip koltuga 2 80 uzanip ya elinde kumanda, ya telefon kaydir babam kaydir. Bir sey desen, sohbet etmek istesen gun, cocuklar oyun oynamak istese boyu yoruldum, milletin sesi beybimde ötüyor, bkraz kafami dinlemem lazim diyorlar. Ama tv nin sesi rahatsiz etmiyor. Izledikleri reelsin sesi ve arka plana koyulan muzikler rahatsiz etmiyor. Arkadasi arasa onun sesi rahatsiz etmiyor. Ama evdeki karsisinin, cocuklarinin sesi rahatsiz ediyor. Boyle erkeklerle o hayalimdeki samimi ailede kurulmaz. maalesef simdikilerin cogunlugunun kocaligi da babaligi da boyle.

Hayalimdeki aile icin yanimdaki erkeginde destek olmasi gerek. Esimle beraber kurallarimiz olmak zorunda. Herkes ayni vakitte sofraya oturacak. Herkes ayni vakitte kalkip kahvlati masasina oturacak. Bir yere gidilecekse daha cok beraber gidilecek. Eve alisveris yapilacaksa esimle cikacagim. Cocuklar olduysa onlarda gelecek. Aile olduysak ayri gayri olmayacak bircok sey.

Gun icinde oturup iki kelam edecegimiz vakitler olusturmamiz gerek. Herkes kafasindakini, problemini ya da gun icinde neler yaptigini konuşacak ya da bir konu hakkinda konusacagiz. Oturup hep beraber kitap okuma saatlerimiz olmali vs vs. Uzatmaya gerek yok. Rabbim bana bu hayalime eslik edecek, akli basinda, telefonla, oyun oynamayla, arkadas delisi olmayan, onceligi kendi kurdugu ailesi olan bir koca nasip etsin.

Tek yaşamayı çok merak ediyor ve istiyordum. Yakın zamanda birkaç hafta yalnız yaşamayı deneyimleyince bu isteğimden vazgeçtim sjdjd. Tek başıma inanılmaz canım sıkılıyor iletişim kuracak insan arıyorum sürekli. Ailemden sıkılınca odama kaçıp yalnız kalabiliyorum ne güzel ama onlar yokken hep yalnız kalmak güzel değil