Baba korkusuyla büyüyen bir tanıdığınız oldu mu?

Hiç çılgın ya da cesaretli bir kız olamadım. Ömrüm boyunca babamın korkusunu yaşadım, uniye giderken bile aman erkeklerle konuşma, bakışma, görüşme... aynı ortamda ders harici bir araya gelme sadece kızlarla takıl. Selam bile verme, aman yanlış bisi düşünürler. Aklım başıma 25 den sonra geldi, çok da geç oldu.

30 yaşındayım, erkeklere ve ilişkilere karşı doğru düzgün tecrübem bile yok. Ustelik çok kırılganm en ufak şeyde uzaklasiyorum, bir ilişkiye emek veresim yok. Oysa fena mı olurdu liseli, unili bir aşık da ben olsaydım. Sevgilimle gezseydim tozsaydim yasasaydim yani yaşıma uygun yasasaydim. Menopoza girmiş emekli teyze gibi değil de..

Ah be

Baba korkusuyla büyüyen bir tanıdığınız oldu mu?
Cevapla