Çocukla çocuk olmayı severim. Boyama yapmayı da, hamurla oynamayı da, su birikintisinde zıplamayı da, parkta sallanmayı da… Fakat çocukla çocuk olabilmenin önünde çok büyük bir engel var günümüzde: Telefon ve “yapılması gereken” işler. Onları sadece fiziken değil, zihnen de bir kenara bıraktığımızda, bütün odağının çocuk olması çok güzel bir şey. Çünkü o çocuk senin ona verdiğin ilgiye kadar her hareketini ve hassasiyetini kopyalıyor, emin olun.
Yeğenimle oynarken ben de dünyayı çocuklar yönetse keşke diyorum o kadar saf ve temizler ki Biz de bizimkiyle oynuyoruz arada kendi kendine ürettiği terimler var gülmekten kırılıyorum doğğğlu celapp (doğru cevap) derken falan 😂 fikrim geldi diyişi de çok meşhur bizimkinin
"çocuklar bedava peynirin fare kapanında neden konulduğu büyük insanlar gibi tam olarak bilmezler" evet kendimi gerçekten insan gibi hissedebildiğim anlar olur.