Doğdum annemin kuzusu oldum, evlendim kocamin karisi oldum sonra çocuğumun annesi oldum peki ben ne zaman ben oldum?

Bir zamana kadar sadece onlar mutlu olsun istedim kendi mutlulugumu pek dusunmedim. Hayatimin kontrolunu elime aldigim da huzursuz mutsuz guvensiz hayattan zevk almayan bir insan oldugumu fark ettim. Geçmise takili yasiyorum biraz kocaman bir omuru bosu bosuna tuketmisim.

Yani su an kucuk bir yerdeyim genc ve dul bir kadin oldugum icin gozler uzerimde (sanki nikah dusunce namusta dusuyor) o yuzden evden ise isten eve bir hayatim var. Oturdugum yerden kendimi gelistirmeye calisiyorum, evimle cocugumla ilgileniyorum. Ama bir basina gecim derdi hayat mucadelesi kolumu kanadimi kiriyor bazen.. bas etmekte zorlaniyorum. Bir de kendimi affedemiyorum.. univ. kazandim gitmedim hayatimi yaktim yanlis bir karar hayatima mal oldu. Kimseye de guvenemiyorum insanlar farkli seyler bekleyecek diye korkuyorum. Sıkışıp kaldim acikcasi hayattan ne bekliyorum onu bile bilmiyorum.

Okudum zaten su an ogretmenim. Doguda ogretmenlik yapiyorum. Suradan bir cikabilsem hedeflerim var aslinda ama takât yok. Bakalim bu sene farkli bir sehre atanabilirsem belki bu karamsar ve melankolik tavrimdan da kurtulabilirim belki, bilemiyorum

Değisim demeyelim de cunku elimden geleni yaptim yapiyorum da dediginiz gibi yer degistirip daha fazla imkani olan bir yere gidersem hedeflerimle ilgili de adimlar atabilirim. benim asil skintim gecmisin izinden kendimi nasil kurtarabilirim. Insanlara tekrar nasil guvenebilirim, beni ne mutlu ediyor once
bunlarin cevabini kendi icimde oturtmam gerekiyor sanirim. Ben çok sorguluyorum ve evliligimi hata olarak gordugum icin kendimi affedemiyorum ve surekli bedel odetiyorum kendime. Bunu aşabilirsem hayatim duzene girecek insallah. Degerli yorumlariniz icin cok cok sagolun

He vallah kurulu robot gibiyim doğru yaşayacam diye hayattan koptum

Yillarca dedim ama ne yaparlarsa yapsinlar ses cikarmayan cesaretsiz biri olarak goruldum. Elimden geleni yaptigima inandigim anda da cocuklu bir kadin olarak en zor karari verip ayrildim. Ama olan hayatima yillarima oldu. Simdi de cocuklu genc bir kadin olarak hayatin yukunu tek basima sirtlamak zorundayim

Sagol genc arkadasim bu kadari da kâfi, vakit ayirdigin icin tesekkuru bir borc bilirim...

Tevekkül en büyük desteģim, hepimiz sinaniyoruz önemli olan bu yolculuğu alninin akiyla bitirebilmek. Tekrar tesekkurler iyi aksamlar

Yaşla ruhum arasinda uçurum var

He vallah paylasabilirsem oğlumu 😊

Kişinin zikri neyse fikri de o olurmuş. Ben söylediklerimden sorumluyum anladiklarinizdan değil

Çagirdi icabet etmedim, yalan dunya belki diger tarafta mutlu oluruz nasibimiz bu kadarmiş napalim