Hayatınızda 'Ölsem mezarıma gelmesin' diyebileceğiniz biri var mı?

Dürüst cevap vereyim mi?

Evet… hayatımda öyle biri olurdu. Hani bazı insanlar vardır ya, seni kırmakla kalmaz; içindeki en temiz yere bile bilerek basar. Bir gün aklından çıkarırsın ama içindeki tortu kalır. Affetmiş gibi olursun ama iz silinmez.

Öyle biri için gerçekten şöyle derdim:“Ben yokken bile adımı anmaya hakkın yok. Mezarımın toprağına bile gölge etme.”

Bu nefret değil aslında…Daha çok, “artık hiçbir şeyinle hayatıma dokunma” duygusu. Bir sınır, bir kapanış.

Var ama keşke böyle demesem