Ailemizde sorun var galiba (psikolojik)?

Bu gün abimin defterini buldum. İçinde ölmek istediğini kimsenin onu anlamadığını yazmıştı. Açıkçası bundan yıllar önce aynı şeyleri ben de yaptım. Psikolog değilim ne kendime ne ona teşhis koyamam. Ama bazen yaşın, gençliğin, ergenliğin abartması olabiliyor. Fakat endişeliyim. Bizim aramızda hiç bir zaman “abi kardeş” ilişkisi olmadı. O çok sevgiyle büyüyen ilk erkek çocuk. Bence görmezden gelinen soğuk mesafeli alenin ikinci çocuğu olan o kız çocuğuyum. Cinsiyetçi değilim ancak toplumumuzun cinsiyet rollerini bilirsiniz. Erkek hep daha çok sevilir hele de ilk çocuksa. Alıp karşıma konuşamam çünkü arada yılların boşluğu var. Çocukluğumuz travmatikti. Sorumsuz bir babanın bize destek çıkmamasının ardından annemle yaşamaya başladık. Hatırlamıyoruz bile çok küçüktük. Ananemin yanına taşındık. Ben bir abim 3 yaşındayken. Annem 18 yaşında isteyerek babamla evlendi. Ama bu tamamen gaza gelinmiş bir evlilikti. Kanı deli akan iki gence yapamazsın dediler. Yaptılar ve sonucu zincirleme psikolojik sorunlar. Annem nevroz hastası. Çok sinirleniyor. Kendinden geçiyor. Genellikle sinirli. Sinirlenmemesi için diken üstünde duruyoruz. Annemin de çok travması var. Onun hayatı da zor geçti onun annesinin de ve daha da uzanıyor. Yani onları suçlamıyorum. Ama değişmek için bir şeyler yapabilirlerdi. Bunu uzun uzun yazabilirim aslında ancak okuyacağınızı sanmıyorum. Ya da okuyup keyfinizin kaçmasını istemiyorum de diyebilirim. Neyse. Bu gün abimin defterini gördükten sonra bir şey yapmadım. Kedim odamdayı gel al istersen ben odamsa spor yapacağım dedim. Geldi aldı öpeyim öyle git dedim sonra gülerek kedimi dedim o da yanağını uzattı. Abimi de öptüm. Aslında çok tatlı bir an. Ama beni çok zorladı. Niye böyle oluyor bilmiyorum. Nasıl düzeltirim? Annemi öpünce sarılınca tuhaf oluyorum. Babamın yüzüne daha önce hiç baba demedim. Abimi birkaç yıl içinde ilk defa öpüyorum. Ailem tarafından sevgi görmeye alışık değilim. Evet sebep bu ama nasıl düzelticem? Abim bu süreçten nasıl hızlı kurtulucak? Annem ne zaman her zamanki sinirli halinden çıkacak? Boynumda ölümü yüzünden kendimi suçladığım ananemin kolyesini taşıyorum ama ona sarıldığım bir güne bile hatırlamıyorum. Bir gün ananem benden çantasını istemişti. Verirken karnımı masanın kenarına çarptım. Çok acıdı ağladım. Ananem orayı okşamak isteyince hemen tersledim uzaklaştım. Alışkın değildim tuhaf gelmişdi. Durum bu anlayacağınız. Neden yazdım bilmiyorum. Bazen burada girip bir şeyler yazıyorum. Bazı cevaplar beni sinirlendiriyor. Aslında haklısınız psikolojik tedavi şart ancak annemin neden noldu neyin var sebebi ne gibi sorularını kaldıramıyorum. Bu toksik ailedeki en normal kişi benim gibime geliyor. Onlar etrafına zarar verme eğilimindeyken ben kendi kendime zarar verdim, iyileştim, yaralarımı sardım. Ama çok da normal sayılamam. Bazen fiziğimi kullanarak babamdan görmediğim ilgiyi başka erkeklerde arıyorum. Sonra hepsi kaçıp gidiyor. İlgi çekmek istiyorum. Ama bu çok utanç berici olduğundan hep bu yönümü bastırdım.