İçimdeki sıkıntıyı anlatamıyorum?

Maddi manevi olarak dertsiz büyüdüm ama büyüdükten sonra içimdeki sorunlar da büyüdü ve zaman geçtikçe hayatımdaki kritik kararlar etki edecek seviyeye geldiler. Bu sorunlar büyürken fazla büyümeden müdahale edersem bu sorunların kısa sürede geçeceğini biliyordum ama müdahale edemedim. Çünkü her seferinde başka bir derdim oluştu ve aşama aşama bataklığa battım. Üniversite okuyorum, bırakma noktasına geldim. Özel hayatım yok gibi, ilk kez benden hoşlanan bir kızla zaman geçirmiştim bir süre ama o kız tanıdığımdan çok daha farklı çıkmıştı. Sonrası yok aşk hayatımda.

Sorunlarımı insanlara anlatıp rahatlamak istiyorum ama ailemde kimse bu konularda ciddi değil. Babam ve küçük abim iyi niyetli ama ilgisiz, annem ve kız kardeşim iyi niyetli ama moral vermek isterken daha çok can sıkan, büyük abim ise 'ne derdin olcak, abartma olum' kafasında olup ahķâm kesen biri. Bu nedenle ailemle paylaşamıyorum sorunlarımı. Arkadaşım da kalmadı 18 yaşından sonra, hepsiyle koptum okul değişince. Zamanla beni aramadılar, ben de aramadım. Bir tane yakın arkadaşım da sebepsiz yere benimle iletişimi kesti, nedenini sorunca cevap alamadım. Bu nedenle zorlamadım. Bu nedenlerden ötürü yaklaşık 5 senedir yalnızım. İnsanlarla konuşuyorum ama herhangi bir yaķınlık kuramıyorum. Bazen konuştuğum kişiler bana 'Mutsuzsun, nereye daldın yüzün düştü' vb. şeyler söylüyorlar. Kendimi iyi hissettiğim, dışarıdan iyi göründüğümü düşündüğüm anlarda bunları söylüyorlar bir de. Sanırım çok yansıtıyorum dışarıya. Bazen bu durumları gereksiz yere taktığımı düşünüp hayatı yaşayayım diyorum ama insanlar gözüme batıyor ve tekrardan kendi kabuğuma çekiliyorum. Mesela bunları kaldığım yurttan yazıyorum. Oturduğum yerde müzik dinliyordum. Arkadaşlar gelince bahane üretip aşağıya indim bunları yazmak için.

Bana genel olarak tavsiyeniz var mı?