Aile evinde mi yaşamak yoksa yalnız mı yaşamak daha güzel?

Aile iyi degilse, hatta zaten aile degilseniz yalniz yasamis kadar oluyorsunuz. O yuzden yalniz yasamak. Eve istedigim deterjani bile alamiyorum en basitinden. Bir tabak alamiyorum. Babam diyor ki gerek var mi, annem diyor ki ev benim. Ailede evin hanimi anne oluyor. Istedigim gibi hareket edemiyorum. beslenemiyorum mesela.

Saglikli beslenmek istiyorum annem ordan patates kızartiyor. Ekmek, makarna vs hamur işi tüketmek istemiyorum annem pilavin yanina makarna yapiyor.

Tatliya biraz ara vermek istiyorum. Annem kek, tatli, kurabiye vs yapiyor. Yapma desem sen yeme oluyor. Makarnanin yanina pilav olmaz diyorum. Ne yapayim cope mi atayim, kalan yemekler iste diyor.

orada guzel guzel pastalar dururken yememek olmuyor. O sabah benim canim yumurtali ekmek yemek istemiyor ama annem yapiyor diye mecbur yiyorum. Kendime yapsam o gorev benim oluyor.

Mesela kiyafetlerimi, nevresim, yorgan vs ben yikiyorum. Hic karismiyor artik. O artik benim gorevim oluveriyor. Ha ben yorgani ayda 1 yikamasam annem 1 sene yikamaz. Çarşafi degistirmesem yine 1 sene degistirmez. Ben rahat temiz yatmak icin yıkıyorum.

Odamin temizligine karismaz. Bu kiz pisin icinde yatiyor, temizlik yapayimda guzel guzel oda da yatsin, calissin demez. Anca ben toplayip temizleyecegim ki konforlu bir odada yatayim.

Yemek isine gorevim olur diye karismiyorum o yuzden. Bir tek yemegimi yapiyor zaten. Ben bir aileye sahip degilim zaten. Herkes ayri odada. Tek yasiyor gibi yasiyorum.

Eskiden annemle markete, alışverişe vs giderdim. Onu da istemiyor. Insan evladiyla vakit gecirmek istemez mi? Benimki istemiyor. Annem varken annesizlik cektim bu yasima kadar.

Surekli alingan, küsen bir annem var. Bu yuzden iletisim zaten kuramiyorum. Obirnkere gelip gonlumu almisligi yok. Surekli barismaya calisan, gonlunu alan taraf ben oldum. O kadar yorucu ki. artik bende konusmuyorum, konusmuyorsa.

Sayesinde yalniz takilmayi ogrendim. Pek arkadasim yok. Eger olursa iki arada bir derede, kutuphaneden kurstan vs onlarla geziyorum arada. O da yoksa avmye, cafeye, kendime bir seyler almaya, hastaneye kendim gidiyorum.

Ozellikle hastanede birine ihtiyacim oluyor. Tansiyonum düşüyor vs ama annem gelince beni daha da strese sokuyor, burnumdan getiriyor, kafama kafama konusuyor. normal tansiyonla girdigim hastane de annemle tansiyonum yukselmis sekilde cikiyorum.

Bazi insanlar gercekten anne olmamali. Bazi anne kizlari goruyorum. Cok iyi anlasiyorlar, beraber gezilere katiliyorlar, kadinin en yakin arkadasi kizi olmuş, sevgisini vs gösteriyor.

Ben annemden sevgi sozcukleri dahi duymadim. Annemin annelikten anladigi karni tok, sirti pek, bakimini karsiladim, annelik bu iste daha ne yapabilirim ki kafasi. Bazen beni sevmedigini falan dusunuyorum.

Ben aile evinde de yalnizim zaten. Tek yasasam bana cok koymaz. Daha rahat ederim. Keske bir sekilde gitsem su evden. Kpss den de bekledigim daha dogrusu bolumumde atanmami saglayacak bir puan alamadim. Hala bu sıkıcı evdeyim.

Yemek temizlikte para oldukran sonra halledilir. Ayda bir temizlikci kadin detay temizlige gelse, yemekte yorgun degilsem yaparim ama is yogunlugundan ve yorgunlugundan yapamiyorsam anlasirim bir kadinla ya da ev yemekleri yapan lokantayla bana her gun yemek yollarlar. Aylik gider öderim hesabı.

Bu yemek, temizlik vs bir sekilde halledilir ama sevgi, duygu, saygi gibi seyler asıl yasamsal seyler. Bunlar olmayinca beraberde yasasan eksik tarafin kaliyor, tek yasasan da, belki evlensende eksik kaliyor.