Lise son sınıfım ve lisenin ilk gününden beri yapayalnızım, gençliğim bir sırada yitip gidiyor?

Lise son sınıfım. Lisenin ilk gününden beri hep yalnızdım, hâlâ da yalnızım. Kenarda köşede tüm gün tek başına oturan, görülmeyen, varlığı yokluğu bir olan kişiyim. Yaşıtlarım gibi olamadım. Onlara çok özendim ve hâlâ özeniyorum. Ben de diğerleri gibi gençliğimi doya doya yaşamak, rahat rahat eğlenmek, sosyalleşmek istiyorum. Hep kendimi suçluyorum. Şurada lisenin bitmesine 8 ay falan kaldı. İleride çocuklarıma anlatabileceğim bir tane bile lise anım olmadı ve kalan son 8 ayda da olmayacak gibi. Bu durum o kadar canımı sıkıyor ki. Asla diğerleri gibi hissetmedim, onlardanmış gibi hissedemedim. Hiç aralarına dahil olamadım. Ümidim yok ama kalan son 8 ayda bir şeyler yapabilir miyim? Biliyorum herkesle dost olmak iyi değil, iyi bir dost bulmak kolay değil, neredeyse herkes çıkarcı. Ama en azından 1 2 arkadaşım olsaydı, onlarla birkaç anım olsaydı, eğlenebilseydim biraz da olsa. Yıllardır tüm gün sadece oturarak diğerlerinin nasıl eğlendiğini içten içe deli gibi kıskanarak izlemek yordu artık. Anı anlatmayı falan es geçtim. Gençliğimi bir sırada oturarak yitiriyorum. Buna yanıyorum ben. Bir daha bu yaşlara geri dönemeyeceğim, bir daha genç olamayacağım. İleride hayal kırıklığı ve pişmanlık duymak istemiyorum. Geçmişe baktığımda yitip gitmiş bir gençlik görmek istemiyorum.

Yalnız olmamın sebebi seçicilik falan değil. İlk adımı atmaya cesaretim yok. Bunun sebebi de sosyal anksiyete (lütfen dalga geçmeyin, ciddiyim.). Anksiyeteme o kadar öfkeliyim ki. Gençliğimi mahvetti, 4 yılımı aldı benden, almaya da devam ediyor. Lise 1'den beri birilerinin beni görüp benimle arkadaş olmak isteyip yanıma gelmesini bekledim. Ama kimse gelmedi.