Bir derdim var?

25 yaşındayım. Üniversite bitince evlendim. 2 yaşında bir oğlum var. Özellikle 1 yıldır ne kendime yetebiliyorum ne evime ne eşime ne çocuğuma. Eşim ağır bir iste çalışıyor. Ondan yardım isteyemiyorum zaten kendi de çalışıp geliyorum havasında. İşten yorgun argın gelse bile uyuyana Kadar elinde telefon. Maddi olarak çok şükür yetiyor ama ben kendimi hiç bi yere ait hissedemiyorum onca kalabalık içinde de, evde bir basimayken de. Bu durum beni hem kötü eş hem kötü anne hemde çevresiyle gecinemeyen biri haline getirdi. Çocuğuma sabrım kalmadı eşimin eve gelmemesi benim için daha iyi hissettiriyor. Birkaç kişi dışında dost deyip derdimi anlatacağım kimse yok. Ailem var tabii ama onlar üzülsün istemiyorum. Bir amacım kalmadı ya da zaten bir amacım yokmus gibi hissediyorum. Kendimi işe yaramaz olarak görüyorum tabiri caizse. Herkesin gıpta ile baktığı biri olamadım maalesef. Bu hissi bu düşünceleri atamıyorum içimden. Birkaç kere gerekirse psikolog ve psikiyatri desteği almayı düşündüm. Ama olur da ilaç tedavisi başlanırsa ilaçların beni daha da kötü yapmasından korkuyorum. Kendim iyi olmadan iyi bir çocuk yetistiremeyecegimi biliyorum. Kırıcı olmadığı takdirde eleştiriye her zaman açığım. Bana ne önerirsiniz?

Bir derdim var?
Cevapla