Farklı bi hayatım var?

Öncelikle kardeşim bende muhafazakar bir ailede büyüdüm. Biraz uzun biraz yazı olacak ama okumanı isterim. Benim ailem yaşayarak öğretti çoğu şeyi ve bu benim hoşuma gidiyordu. Mesela Böyle bir ailede olmama rağmen. Daha ilk okuldan hemen sonra Basketbola başladım. Yüzme öğrendim. Farklı şeyler öğrendim. Ayrıca babam sigara içiyorsan haberim olsun derdi. 18 yaşına kadar parasını veririm. Ama ben bileyim derdi. Yasaklar olmadı ama hep bir duruşum olması gerektiği düşüncesine kendimi alıştırdım. Sonrasında Spordan ve çevreden kaynaklı popüler sayılabilecek bir lise hayatım oldu. Buna rağmen bir defa kız arkadaşım olmadı. Yani evet ilgi çekici idi. Ama sanki Allah ve Efendimiz (S. A. V.) görüyorlarmış gibi rahat edemedim. İşin garip yanı liseden mezun olduktan sonra çok kız seninle konuşmak istedi ama yaklaşmadı dediler. Çok şükür dedim. Üniversitede düzgün hayatımı devam ettirmeye çalıştım. Elbet sendelediğimiz ve hatalar yaptığımız zamanlar oldu. Ama istikameti korumaya çalıştım. Ben erkek olarak birçok şeye çok rahat ulaşabilecek durumda idim ve bu konuda çok zorlandığım ve isteyenler oldu. Yine de kendimi korudum ve şu an 40 yaşındayım ve maalesef bekarım. Ama Allah'a şükürler olsun hala bir şekilde hayatıma dikkat ederek yaşıyorum ve sürekli Allah ım ben hata yaparım. Sen beni bu zamanın yanlışlarından koru derim.

Senin meselene gelirsek yaşın belirttiğin aralıkta ise ve özellikle sosyal medyan varsa etkilenmen gayet normal ve bu zamanda yaşamak gerçekten çok zor. Ancak bu etkileşimli hayatın içinde o eksiklik olarak gördüklerini veya şüphelendiklerini, şeytan ve nefsin sana güzel gösterir. Ayrıca bu güzel gösterme durumu devam ettikçe içinden çıkılmaz bir hal almaya başlayabilir. Bunun yerine bazı şeyleri hafifleterek kendi hayatında yine devam et. Bu zamanda yaşamak kolay demiyor bize kimse ancak zorluğu olduğu kadar getirisi de çok. Sahabelerin genel olarak bir söylemi vardır. Biz harama düşme tehlikesinden şu kadar helali terk ettik diye. Dolayısıyla bizim zamanımız birçok şeyi terketmek zorunda bırakıyor bizi. Şimdi ne kadar yaşayacağımız belli olmayan bir hayatta sence değer mi yanlış olma ihtimali olan şeylere yönelmeye. yine kendi istediğini yap ama bu yaptıklarının sana götürüsü daha çok olmasın. Hafızlık yapmak zorunda değilsin. Zira sadece hafızlar cennete girecek diye bir kural yok. Önemli olan istikameti koruyarak yaşamak. ya da bir süre ara verebilirsin.

Bak bu senin yaşadığım emin ol benim yaşıma geldiğinde de oluyor ki senelerce dikkatli yaşayarak bugüne gelip artık her şey daha kolay diyemiyorsun. Ancak ne kendini yıpratacak kadar kendine yüklen. Nede boşlukta kalacak kadar kendini bırak. İnsanız ve her anımız birbirini tutmayabilir. Sadece bu süreçlerden cevabını Efendimizin hayatından bulabilirsin diye düşünüyorum.

Doğru bildiğin doğru olduğuna inandığın yoldan devam etmen senin için çok daha iyi olacak, kendin de söylüyorsun bu kadar emek verdim bu kadar gece uykusuz kaldım diye bırakırsan bütün emeklerini elinin tersiyle bir kenara iteceksin ailen bu zamana kadar hep yanında olmuş destek çıkmış bıraksan gene destek olup yanında dururlar ama şu an yaşadığın hayat şu an elinde olan imkanlar bıraktıktan sonra tekrar elinde olur mu bilmem, insanız en nihayetinde inişli çıkışlı olmak zorunda hayatımız düm düz stabil bir çizgiden yürüsek bu sefer de ne kadar monoton hayatımız var ne üzülüyoruz ne mutlu oluyoruz diyeceğiz dedim ya insanız en nihayetinde hiç bir şey bizi tatmin etmiyor ya hep daha fazlası ya hep daha kötüsü. Bu da senin sınavın

Çünkü dünyayı tanıdıkça, insanlarla muhabbetin arttıkça konu derinleşiyor ve özel yaşamında herkesin ne yaptığını duyuyor, görüyorsun. Nefis olarak da istemen gayet doğal.
Yanlış olduğunu bildiğim halde yaptığım bazı şeyler var. Vicdanım sızlıyor mu, şimdilik hayır. Çünkü isteyerek yaptığım şeyler var. Ama sürekli hale getirmemeni tavsiye ederim, her ne yaparsan..