Erkekler niye bu kadar evlilik meraklısı oldu?

genelde sürekli hayatını bir yola sokmaya çalışan doğuştan loser karakterler olurlar.

şöyle ki; genelde çarpık bir aileden gelirler, eğitim-öğretim hayatları hep iniş çıkışlarla doludur, okul biter iş hayatları öyle olur.

sürekli bir düzensizlik içerisindedirler 1 ay orada 3 ay burada... hayatlarında aradıkları düzeni sağlamak için çaba göstermek yerine hayatlarında bir sihirli değnek edasıyla her şeyi değiştirecek bir hamlenin özlemini duyarlar. şu okulu bir bitireyim, şu askere bir gidip bitireyim, şu işi bir değiştireyim vs. vs. vs. başkalarına "külfet" gelecek şeyleri mesela askerliği hep bir adım atlama olayı olarak görürler.

bunların en ucunda hep bir evlilik yatar... "evlenip kurtulayım" derler. bir kadının hayatını çeki düzene koymasını isterler...

fakat paradoks da budur. "ben evlilik adamı değilim" diyen kardeşim çok iyi bir eş olur. çünkü hamlesini doğru zamanda yapar. arayışta olan bu güruh hemen o düzensizliği özler çünkü onun düzeni düzensizlik olmuştur. özgürlük özlerler. kendilerine çeki düzen vermesini istedikleri eşlerinin onları kısıtladığını düşünürler. bir müddet sonra kendi ailesi gibi bir aile kurduğunu anlayıp pişman olursa işte o zaman aradığı sihirli değneği bulur elindekilerle yetinmesini bilir... yok bunu atlatamazsa "mutsuz aile" tablosu ortaya çıkar yine...

hani böyle anlatıyorum, nereden mi biliyorum? kendimden. bir anda söz taktım-nişan taktım... evlenirsem düzelirim dedim vs. ama fark etmiştim ki hangi şehirde yaşamak istediğime dahi karar verememiştim 3 olasılık vardı hemen her kararımda önümde. babamla da iyice içli dışlı olup onun gençliğini ondan dinledikçe babama dönüp çıktığımı fark ettiğimde, kendime gelmem gerektiğini hissettiğimde kendimce evliliğe o zaman hazır olduğumu anladım. tüm bunlara rağmen aşk evliliği yapacak şanslı bir güruhtanım sanırım. yaza düğünümüz var dostlar! (iticilik işte bu son iki cümleydi, onun dışında evlilik isteyen adamın hiçbir iticiliği yoktur başka altmetinler vardır hayatında)