Aileyle çatışmak normal mi?

Peki 26 yaşına gelmişsin, ailenin evinde ve yanında ne işin var bence bunu bi düşünmelisin. Mesela kuşların hayat serüvenine dikkatle iyi bak, anne ve babası bereberce yuvalarını kurarlar, sonra yavruları yumurtadan çıkınca onları uçabilme raddesine gelinceye kadar kendileri yemez yavrusuna yedirirler. Sonra yuvadan atarlar ve onu kendi başına bırakırlar ve artık onunla ilgilenmezler.

İşte buradaki işaret edilen mânâ şudur ki, erkek ve kız evlatlar belli bir yaşa geldiklerinde onların validesi ve pederi evlatlarının evlenip kendi yuvalarını kurmasını isterler ve öyle istiyorlar ve hepte öyle isteyeceklerdir.

Evlatların da, onların beklentisine aykırı şeyler yaptıklarından, o âsî ve yaramaz, başıboş ve ser'seri evlatlarından istiskal ediyorlar yani yüz çeviriyorlar. Buna istinaden bu tarz evlatlar ile beraber yaşamaktan şiddetle rahatsız oluyorlar. Bunların temel sebebleri böyledir.

Şimdi senin önünde ki yol ikidir, birinci yol, ya o mânâsız inadın ile o dikenli yolda kalıp, her tarafında yaralar ve bereler alarak o yoldan yürüyeceksin ve anne ve babandan mânevî tokatlar yiyeceksin.

İkinci yol ise, kendine ait bir ev tutacaksın ve kendine uygun da bir iş bulacaksın. Bedenin yorulsa da mânen rahat edeceksin.

maalesef bu zamanda hakikat böyledir.

Eğer denilse ki, şu zamanda kendime uygun birini bulup evlenmek kolay mı sanıyorsun. Veya kendime uygun bir iş bulup çalışmak ve tek başıma bir eve çıkmak basit mi sanıyorsun?

Buna karşılık cevaben derim ki, Elbette basit değildir ve onlar hafife alınacak cinsten şeyler değildir. Başlangıçta her şey zordur. Ve bazen zahmet olmayınca da rahat olmuyor. Ve hiçbir şeyde kendi kendine vücuda gelmiyor, elbette bir fiil, bir iş ve zahmeti gerektiriyor. Meselâ üç yaşında ki bir çocuk başlangıçta düşe kalka yürüyor ve yürümekten âciz kalıyor, sonra zaman ve yaş ilerledikçe o yürümekten âciz kalan çocuğu görüyorsun ki ip üstüne cambazlık ediyor.

Bunları anlayacağınızı zannetmiyorum lâkin yinede yazmaktan geri kalamadım...