Çok güvendiğin birinin arkandan konuştuğunu öğrensen ilk tepkin ne olurdu?

İlk anda büyük ihtimalle susardım.

Çünkü hayal kırıklığı insanı önce dilsiz bırakıyor. Kızgınlıktan çok, “Demek sen…” duygusu gelir ya; işte o an. İçimde bir şey kopar ama dışarı pek yansıtmazdım.

Sonra kendime şu soruyu sorardım:

Bu konuşulanlar yanlış mı, yoksa can acıtan doğrular mı?

Eğer yalan ve art niyetliyse, mesafemi koyar, güvenimi geri çekerdim. Kavga etmeden, açıklama beklemeden… Çünkü güven bir kez çatladı mı, aynı yerden onarılmıyor.

Eğer doğruluk payı varsa, o zaman daha çok üzülürdüm. Çünkü yüzüme söylemeyip arkadan konuşması, hatadan çok cesaretsizlik olurdu. O noktada konuşmayı tercih ederdim; sakin ama net.