Vaktinizi ayirip okursaniz sevinirim belki bir isiginiz dokunur?

benim cocuklugum cok zor gecti catismali bir aile ortaminda buyudum cok elestirildim asagilandim destek hic gormedim babadanda babalik sadece annem arkamizdaydi birkere bile duyguularimi anladilar ne sirtimi sivazladilar ne istedigimi sordular sadece gorulmek farkedilmek istedim bu olmayincada asilestim benim babam cok zor bir insandi supheci fesat haset derler ya ev iyisi degil el iyisi oyle biri ben hayatta babamin dusuncelerine gore yasamamak icin cok mucade verdim cok zitlastim yoksa sosyal hayatim bile olmazdi onlarin istedigi gibi biri olmadim diye cok elestirildim asagilandim cok basarisiz oldum hayatta cesaretim kirildi hicbir iste tutunamadim gorulmedim karsimdaki kisiler beni bazen ciddiye bile almiyordu pasif goruyordu hic bir ise yaramaz gibi bazen bazi seylerin ustune gitmek gerek derler ya ben o gucu hicbirzaman kendimde bulamadim sanirim cok erken yaslarda yipranmis icim duygularim tukenmis gibi o guc gitmis gibi simdi eski ben degilim ama gucte yok sanki isigimi sondurmusler enerjimi calmis gibiler ben kendimi var edemedim ne yapmam gerekiyor nasil kendimi kanitlar iyi bir izlenim birakabilirim
Vaktinizi ayirip okursaniz sevinirim belki bir isiginiz dokunur?
Cevapla