İyi bir insanım, güzelim, işimde başarılıyım, iyi egitimliyim ama neden yalnızım?

Herkes nasıl yapıyor anlamıyorum. Ben birini istiyorum hayatimda 🫶

Sevilmek

İnsan ama anlaşılmak, görülmek, sevgiyi hissetmek istiyor. Haberimin olmadığı bir sevgi bana iyi gelmez ki. Hem belki hayatıma girecek kişi beni severek içimdeki boşluğu dolduracak, belki de ben onu severek onu mutlu edeceğim. Neden yalnız kalarak kendime acı cektireyim? Acı çekiyorum çünkü. Hayatı tek başına sirtlamaktan ve bu kadar yükün altında ezilmekten gerçekten yoruldum. Anlıyor musun?

Belki de yillaridir dik durmaktan yorulmusumdur artık? Kimsenin dışarıda zannetmiyorum benim birine ihtiyacım olduğunu düşündüğünü. Çevremdeki herkes nasıl bu kadar güçlü durabiliyorsun, bu kadar şeyin altından tek başına kalkabiliyorsun diyor. Yıllarca güçlü kadın oldum, hep dimdik durdum her zorluğun karşısında. Ama yorulmak gayet insani değil mi? İnsan bu kadar yükü sirtlayip bir yolda on yıllar boyu ağrısız, sizisiz nasil yürümeye devam edebilir durmak bilmeden? Sırtında bir kambur var hiç kimsenin görmediği, varlığını sadece senin bildiğin. Herkese gülüyorsun, mutlusun. Eve gelince bile onu cikaramayacak kadar yorgunsun. Ve yılların böyle geçmiş. Biraz dinlenecek bir liman aramak, kendine şefkat göstermek neden insani bir ihtiyaç değil de, parazitlik olarak göründü senin gözüne? Bence hepimizin dönem dönem yüklerini bırakmaya ve o kadar da güçlü değilim, ben de zorlanıyorum, elimi birinin tutmasına ve beni kaldırmasına ihtiyacım var demesi gerekiyor. Bu hayat kolay değil. Özellikle bazılarının hayatı hiç mi hiç kolay değil. Yargılamadan önce durup dinlemek gerekiyor diye düşünüyorum.

Oradan nasıl bağladın hiç beklemiyordum djndnd