Çok yalnızımve baş edemiyorum?

Bence değişim insanın hayatına hep böyle anlarda geliyor. Fiziken hiç bu kadar yalnız oldum mu bilmiyorum, ama kendimi inanılmaz derecede yalnız hissettiğim anlar oldu. Üniversitenin ilk yıllarında tam olarak aynı konumdaydım, dedim ki bunu değiştirmem lazım. Fotoğraf makinesi aldım, kulüplere katıldım, yazı yazmaya başladım, ne bileyim evde çalışacaksam gittim kütüphanede çalıştım. Hayatımda çok şey değişti, bir tek o yalnızlık duygusu geçmedi. Öyle anlarda şunu anlıyorsun, yalnızlık etrafındaki insanların fiziksel uzaklığından dolayı tecelli etmiyor, içten gelen bir duygu. Zamandan, mekandan ve kişilerden tamamen bağımsız. Yalnızlık diye adlandırdığın koşulları değiştirebilmek tamamen senin elinde. Sen duygusal zekası yüksek bir insansın, kendini ifade ediş şeklinden belli, bu koşulları kendin için değiştirebilirsin. Ama sonrasında tam olarak istediğin şeyin bu olmadığını göreceğini düşünüyorum. Bu yalnızlık duygusunun biraz altına inmek lazım, belki orada değersizlik duygusu var, belki başka bir travma var. Ama mesela en son ne zaman kendin için bir şeyler yaptın? Eminim ki mükemmel bir insansın, ama bir köşede oturup keşfedilmeyi beklediğinde mükemmelliğin de bir anlamı kalmayacak. O yüzden kendin ile vakit geçirebil, istemesen de üşensen de dışarıya çık, kitap oku, kafeye oturup yemek ye. Dışarıdan baktığında yanında hiç insan eksik olmayan adamlar var, biliyorum, üniversitedeyken benim de etrafımda varlardı. Her biri tek başına kalmaktan o kadar çok korkuyorlardı ki. Yemekhaneye tek başıma gideceğim dediğimde bana uzaylı gibi bakıyorlardı. Şimdi onlar mı daha sosyal? Ben mi yalnızım onlar mı? Kendin ile barışık olabilmek, kendini tanıyabilmek çok güzel. Birçok şey yapabilirsin kişisel gelişim adına, bunların hiçbirisi etrafının kalabalık olmasını gerektirmiyor.

Asla bir kız bir de erkek kadar yalnız olamaz yani erkek gerçekten yalnız örneğin ben kendimden bahsedeyim biraz daha sosyallik var tabi dışarı çıkıyorsun starbucks'ta oturuyorsun mesela yanında arkadaşın yok normal bir arkadaşın da yok ondan sonra telefon rehberini açıyorsun arayabileceğim bir kişi yok dertleşebileceğim bir kişi yok yani asıl biz yalnızız yani senin illaki bir kız arkadaşın vardır Bizim o da yok

Kendini arkadaşlarınla karşılaştırma bence
Senin ayaklarının üzerinde duran sensin
Ve unutma onlarında böyle günleri oldu ya da olacaktır
Kendini o ortamdan kurtarmak için başka şehirde olsalar bile çok yakın arkadaşlarını ara
Biraz dedikodu yapın😊
Sonra spor öz güven verir
Sağlam kafa dengi bir arkadaşta bulursan senin kafanın değişmesine rahatlamana yardımcı olur diye düşünüyorum

Bazen gidemezsin ama kalamazsın da. İkisinin arasındaki sıkışmışlıkta bir mucize olsun istersin ya da bir işaret beklersin. Yıllar böylece akıp giderken, hiç farkında olmadan yaşama sevincini kaybedersin. Sonra ne mi olur? Gitmek de kalmak da anlamsızlaşır...