Bu hissettiklerim normal mi?

Ben hep böyle küçük bir evde yaşamak istedim. Küçük, sobalı. Yer sofrasında oturup ailemle tüplü televizyonumuzu izlemek istedim. Ben yokluk görmedim. Acıkmadan yemeğimi getirdiler, hiç üşüme, soğuk bilmedim. Ne istersem aldılar, eşyanın bir kıymeti kalmadı. Biraz bazı şeyler reddedilmeli ki, gözümde büyümeliydi, "demek ki buna ulaşmak o kadar kolay değil" diyip ben çabalamalıydım. Şu an mesela canım hamburger çekti diyelim. O hamburgeri yediğimi düşünüp hayal kurmak, yemekten daha zevkli. Çok güzel bir şey var diyelim, çok seviyorum, çok istiyorum. Ama kavuşmak istemiyorum. Ona kavuştuğumu düşünüp hayal kurmak daha güzel. Maddiyata doydum artık sanırım bilemiyorum..