Çocuk olduğum günleri özledim. Annem ve babamın daha genç olduğu ve kardeşimin evlenmemiş olduğu günleri 🥹?

Benim kafam şimdiki zamanda değil, hep böyle yerken, içerken, gezerken, yüzerken eski günler aklıma geliyor. Ben şimdiki zamanda yaşamıyorum, vücudum burada olabilir ama ruhum çok eski zamanlarda

Şimdiki zamanın sevilecek bir yönünü göremiyorum. Dondurma alıyorum tatmin etmiyor, gidip karides yiyorum mutlu olmuyorum. Çocukken bir cips alırdım, yanına dondurma ve ne kadar mutlu olurdum. Uzaktan denizi görünce takla atardım şimdi işte öyle girip çıkıyorum ve hiçbir anlam ifade etmiyor

Annem ve babam 7/24 benimle ilgileniyordu. Ablam küçüğüm diye her şeyi bana alıyordu. Artık kimsenin dönüp bana baktığı yok

Beni etmiyor, ben eski günleri istiyorum. Ailemin hep benimle ilgilendiği, birlikte denize gittiğimiz, bisiklete bindiğimiz, akşam yürüyüşlerine çıktığımız günlere, çocukluk arkadaşlarımla olduğum günlere gitmek istiyorum

2018 ve sonrasını istemiyorum ki ben daha önceki yılları istiyorum 😞

Keşke bizim aile ile büyüseydin. Ben sevgiyi o kadar çok aldım ki başka birinden ilgi, sevgi beklemedim çünkü benim annem-babam bizi 1 saat bırakıp bir yere gitmezdi. Nereye gitseler hep yanlarında biz olurduk

Senin ailen için gerçekten üzgünüm. Annen ve baban toksik biriymiş. Toksik aile içinde büyüyen çocuklar sevgi nedir bilemez 😞 ve bu yüzden eski günlere hiç özlem duyamazsın. Sadece güçlü durmayı öğrenirsin

Anne ve baba faktörü hayatımızda çok önemli bir yere sahip fakat insan kendi karakterini kendi oluşturabilmeli. Senin iyi bir anne olacağına eminim, kendi çocukluğunu onunla tamamlamanı çok isterim. Fakat şimdiki çocuklar verdikçe fazlasını istiyor. Kendi yeğenimden biliyorum. Biz bu kuşağın son faslıydık. Bizden sonraki nesil şımarık ve bencil olacak

Ortaokul son sınıfta Nokia marka telefonum olurdu. Okulda yasak diye hiçbir gün okula götüremezdim. Çok nadir elimde telefonla gidebilirdim. Lisede daha rahattım ama yine kurallar vardı. Bu yüzden şimdiki nesil gibi şımarık olmayacağız. Tableti ben lise son sınıfta gördüm. O zaman bana alınmıştı

@tatlihafizz bir de bizim zamanımızda bir uzaktan sevme modası vardı. Özellikle küçük şehirlerde bu böyleydi. Yani gidip açılmazdı kimse ve öyle uzaktan sevmeye devam ederdi. Sonra ben büyük şehre geldim. Uzaktan sevmeyi bırak, ilk günden yatan insanlarla karşılaştım. Üniversitemin ilk yılında insanlara alışmakta çok zorlandım. Bir arkadaş buldum kendime sakin ve anlayışlı o yavaş yavaş alıştırdı beni

Çok kötü bir dönemdeyiz. Ben işte yalnızlığı tercih ediyorum, sahte kalabalıklar ya da ilişkiler yerine