Zorbalığı durdurmanın yolu yokmu?

Bizim türkler kabadayiligi artislenmeyi niye bukadar cok seviyo. Nolur kendi halimizde mutlu huzurlu yaşasak herkes işine gücüne baksa. İlla birini ezecekler dislayacaklar. Her şey ortaokulda gördüğüm zorbalıkla başladı. Arkadasim eşyalarımı, yemegimi, montumu herkes sınıfta otururken yerlere fırlatıp sen eziksin deyip kahkahalar atıp gulerdi bunu üç yıl tekrarladı hergun olmasada çok yaptı. Bir veli onu öldürmeye geldi ondan sonra bile ezik diye milletin içinde hala rezil ediyor. Boyle olunca adınız çıkıyor insanlar ezikle takılmayın diyolar cevreniz olmuyor. İyi arkadaş grubum olsun çok isterdim. Bir kız grubum var oda çocukluk arkadaslarimdan oluşuyor onlarında kendi okulları ayrı okul arkadaşlarıyla sınav vb. nedenlerden dolayı daha çok konuşuyorlar. Ama benide bırakmazlar görüştüğüm insan çok istediğimde çok insanı arayabilirim. Ama kimse beni aramıyor arayanda aşırı nadir yani. Lisede herkese kırıldığım şeyleri söyleyip helallestim kimse kötü bı şey demedi zararda vermedik niye yalnız bıraktın deyince unuttuk diyolar. Herkesin unutmasıda çok ağır ama insan kırgınlıkla ayakta duramiyor. Dislayan kötü muamele eden oluyor arkanda kimse yokki seni tutsun onları sustursun ezilmeye mahkum oluyorsunuz. Bana şimdi kendini gelistir bunları düşünme demeyin gelistirsemde bunlar depresyona sokuyor. Çok ağlıyorum lise biteli dört yıl geçti dört yıllık güzel bı bölüm kazanamadim. Ortaokuldada lisedede universitedede bir grubun içinde hep oldum ama çok kavga edip hep grupları kapattılar dağıldı. Uzuldugum şey kendilerine yeni grup yapabiliyor herkes ama sonradan kimse beni almadı grubuna. Zorbaliga uğrayan çocuğu kimse istemiyor ezildiği için. Bana göre şanssızlık. Cok kötü olanların hiç yalnız kaldığını görmedim. Sevgili ilişkilerimdede oğlanların anneleri saçım açık diye beni istemediler bende kapanmak istemedim olmadı. Babam babalık yapamadı. Bizi çok disladi iyi davranmadı. Kardeslerinden bize düşman olanlar vardı bizden onu kopardilar. Parayi millete yedirdi 60 yaşına gelicek az kaldı birşeyin sahibi olamadi. Fakirlikten dolayida çok dislanip ezildim. Bende özgüven kalmadı insanlarla konuşmaya heves istekte kalmadı. Sadece ağlıyorum. Kafami toplayıp ders çalışamıyorum yıllardır. Dusmanlarim beni eziyor istediğimizi yapicaz sen konusmicaksin diyolar insan yerine asla konmuyorum. Konussam hocalarda uyarıyı bana yapıyor azarlıyor çünkü bunlar zengin okula para yardımı çok yaparlardı. Neyapsam olmuyor. İse girip çalışayım dedim yemek yememe izin vermiyorlar dayanamadım çıktım evde napabilirim onu arastiriyorum aileme ev alsam kaç yıl sonra borcu biter bilmiyorum benim evlenmem yani çok zor olsa bile otuzlu yaşlardan sonra olur. Bu şanssızlıkla her şey çok zor. Cocukken insanın sağlam çevresi olursa büyüdükçe herkesin arkadaşı başka okula gittiği için çevre genişliyor başta olmazsa ezilme olursa sonrada olmuyor. Kabadayilara bir şey olmuyor olan ezilene oluyor insanları ezmeyin sağlık, iş, eş hersey gidiyor insanların hayatı kayiyor.