Nasıl fark edilen, ortam sahibi biri olabilirim?

Bizim türkler kabadayılığı artistlenmeyi niye bu kadar çok seviyor. Nolur kendi halimizde mutlu huzurlu yaşasak herkes işine gücüne baksa. İlla birini ezecekler dışlayacaklar. Her şey ortaokulda gördüğüm zorbalıkla başladı. Arkadaşım eşyalarımı, yemeğimi, montumu herkes sınıfta otururken yerlere fırlatıp sen eziksin deyip kahkahalar atıp gülerdi bunu üç yıl tekrarladı her gün olmasa da çok yaptı.

Böyle olunca adınız çıkıyor insanlar ezikle takılmayın diyolar çevreniz olmuyor. İyi arkadaş grubum olsun çok isterdim. Bir kız grubum var o da çocukluk arkadaşlarımdan oluşuyor onların da kendi okulları ayrı okul arkadaşlarıyla sınav vb. nedenlerden dolayı daha çok konuşuyorlar. Ama beni de bırakmazlar görüştüğüm insan çok istediğimde çok insanı arayabilirim. Ama kimse beni aramıyor arayan da aşırı nadir yani. Lisede herkese kırıldığım şeyleri söyleyip helalleştim kimse kötü bi şey demedi zarar da vermedik niye yalnız bıraktın deyince unuttuk diyolar. Herkesin unutması da çok ağır ama insan kırgınlıkla ayakta duramıyor.

Dışlayan kötü muamele eden oluyor arkanda kimse yok ki seni tutsun onları sustursun ezilmeye mahkum oluyorsunuz. Bana şimdi kendini geliştir bunları düşünme demeyin geliştirsem de bunlar depresyona sokuyor. Çok ağlıyorum lise biteli dört yıl geçti dört yıllık güzel bi bölüm kazanamadım. Ortaokulda da lisede de üniversitede de bir grubun içinde hep oldum ama çok kavga edip hep grupları kapattılar dağıldı. Üzüldüğüm şey kendilerine yeni grup yapabiliyor herkes ama sonradan kimse beni almadı grubuna. Zorbalığa uğrayan çocuğu kimse istemiyor ezildiği için. Bana göre şanssızlık. Çok kötü olanların hiç yalnız kaldığını görmedim. Sevgili ilişkilerimde de oğlanların anneleri saçım açık diye beni istemediler ben de kapanmak istemedim olmadı.

Babam babalık yapamadı. Bizi çok dışladı iyi davranmadı. Kardeşlerinden bize düşman olanlar vardı bizden onu kopardılar. Parayı millete yedirdi 60 yaşına gelicek az kaldı bir şeyin sahibi olamadı. Fakirlikten dolayı da çok dışlanıp ezildim. Bende özgüven kalmadı insanlarla konuşmaya heves istekte kalmadı. Sadece ağlıyorum. Kafamı toplayıp ders çalışamıyorum yıllardır. Düşmanlarım beni eziyor istediğimizi yapıcaz sen konuşmıçaksın diyolar insan yerine asla konmuyorum. Konuşsam hocalar da uyarıyı bana yapıyor azarlıyor çünkü bunlar zengin okula para yardımı çok yaparlardı. Ne yapsam olmuyor. İşe girip çalışayım dedim yemek yememe izin vermiyorlar dayanamadım çıktım evde napabilirim onu araştırıyorum aileme ev alsam kaç yıl sonra borcu biter bilmiyorum benim evlenmem yani çok zor olsa bile otuzlu yaşlardan sonra olur. Bu şanssızlıkla her şey çok zor.

Çocukken insanın sağlam çevresi olursa büyüdükçe herkesin arkadaşı başka okula gittiği için çevre genişliyor başta olmazsa ezilme olursa sonra da olmuyor. Kabadayılara bir şey olmuyor olan ezilene oluyor insanları ezmeyin sağlık, iş, eş her şey gidiyor insanların hayatı kayıyor.