Sizce benim babam nasıl bir baba?

Babam esnaf biri. Yoksul bir aileden gelmiş. 6 kardeşler ve o üçüncü. Ortaokulda kasap dükkanında işe girmiş sonra 30 yaşına kadar çalışmış. Sonra kardeşleriyle dükkan açmış onlara babalık yapmış evlendirmiş, evini düşmüş, ev vermiş vs. Onlarla biraz yıpranmış. Ben genel olarak o aşırı çalıştığından pek görmedim. Okula bayrama hiç gelmezdi çocukluğumda iş yerini güvenmediğinden bırakmazdı. Ben meraklı, içe dönük biriydim. Annemle babam çok fedakar bir karakterdi bende biraz öyleydim üniversiteye kadar. Ortaokulda kendimden büyük biriyle sevgili oldum ve o benim ilk travmamdı. Onun yüzünden lise hayatım sessiz, kendine güvensiz, depresyonda geçti. Ailem beni kendi halime bıraktı genel olarak çok acil şeyler olmadığında pek ilgilenmediler.

Babam ben lisedeyken benden umudu yoktu pek bunu annem söylerdi. Ben özel üniversiteye gideceğimi söylediğimde asla paramı vermem diyordu. Sonra ikinci sene kız çocuğu olduğumdan ezilmeyeyim diye beni üniversite göndereceğini söyledi.. başarılı olmazsan okuldan alırım falan derdi. Neyse ki geçtim. Hep aramız dengesizdi ya soğuk ya Doğum günlerinde biraz daha samimi gibiydik.

Neyse ben işsizim ve ekonomik olarak iyi değiliz. Bu dönemde psikolojim çok etkilendi. İşsiz olduğumdan akrabalar bana imalı sözler söylüyordu vs bende asgari ücretli birçok yerde çalışmadım hakkımı istedim hep. Ekonomik durumumuz kötü olduğundan konsere gidemiyorum, üst baş alamıyorum. Babamda beni iyice Şanar oğlanı gibi yapmaya başladı. Sen çalışamazsın vs gibi işte bana asla para vermiyor üst baş almak için bile... iyice psikolojim bozuldu. Adamı anlamıyorum artık bende buraya yazayım dedim.. resmen para varken iyi kötü idare ediyorduk bu gerçek beni asla gerçek bir aile olmadığımızı anlamamı sağladı