Mücadelesiz bir hayat var mı?

Boşandım, başarılı bir çocuk yetiştiriyorum kendi başıma. Maddi manevi destek görmediğim için dava açıp çocuğuma kendi soyadımı verdim. Çocuğum hiç görmedi babasını önemli değil yetmeye çalışırken kendimi parçaladım. Ailemin yanına yerleştim, ama yapamadık. her şey problemdi. Çocuğun hastalıklarıyla ilgilendim o sırada 4 sene. Sonra tükendiğimi hissedince kendi ayaklarım üzerinde duracağım kendi düzenim olsun dedim. Şehir değiştirdim. 7 senedir, her alanda mücadele vermem gerekti. İş yerimde, veli olarak çocuğun okulunda, ev sahiplerine karşı evde. İşin sonunda bir kadın olarak bu toplumda tek başına var olunmayacağına karar verdim. Tekrar evlenmek gibi bir niyetim yok, herkes bana kendini fazla kapatmışsın diyor. İnsanlarla uğraşmaktan bıktım sanırım, bu yaz tekrar memlekete ailemin yanına dönmeye karar verdim. Kendimi bitmiş hissediyorum.