Dışlanmaktan çok yoruldum?

Ben ortaokuldan beri böyleyim, ilk başlarda çok zorlansam da zamanla alışmaya başladım. Artık yalnızlıktan keyif alıyordum, hatta bilerek insanları kendimden uzaklaştırmaya başlamıştım, kendi en yakın arkadaşım olmuştum, istediğim gibi kendimle konuşuyor eğleniyordum ve bu boş insanlarla konuşmak yerine beni daha iyi hissettiriyordu, biraz şizofrene dönüşsemde pek bir sorun olmadı, ama gruplu her projede kendimi kötü hissettim, çok kötü olduğum bir dönem yavaş yavaş jnthuara sürükleniyordum sonra hayatıma bir kız girdi, hayatımı kurtardı, en yakın arkadaşım oldu, gerçekten güvendim, sonra o da gitti şu an yine yalnızım alshwkehw

Aslında herkes gidiyor çok güvendiğimiz insanlar bile mesela şu an çok zor bir dönemden geçiyorum annem disinda kimse yok. Benim okul dönemimde en azından birbirimize yardımcı olabileceğimiz arkadaşlıklar kuruyordum. Sen de mesela şununla arkadaşa olabilirim dediğin bir kişi varsa her sabah günaydınla başla sonra sohbet falan aç. Yalnızlık iyidir. Ama en azından bir kaç kişiyle diyaloğun olsun

Ayni durumdayim Şu an bu siteyi bu sebepten kullaniyorum yokmu benim gibi yalniz😞

Bebeim en iyisi tek başına olmak, iki yüzlü insanlarla aynı ortamda bulunmak yerine doğru kişileri beklemek en iyisi 🤍 yüzüne gülüp arkandan dedikodunu yapacak insanlar var, her şeyi akışına bırak ve kendi en yakın arkadaşın ol🤍 sen kendini sevdikçe insanlar da seni sevecektir.

Lise bitti 1 senedir evdeyim hic cikmiyorum ciksam bile birkac saat tek basima dolanip eve geliyorum :(( evde bıktım durmaktan yakında işe giricem ama 1 sene icerisinde cok pskolojim düzeldi artik tebessüm etcek suratım kalmadı o kadar mutsuzluga çöktü. Keske boyle olmasaydi

Lütfen bana yazarmısın ız