Aile & Toplum

Evimizden utanıyorum?

Arkadaşlar en sonunda buraya yazmak istedim çünkü düşüncelerimin normal olmadığının farkındayım ve desteğe ihtiyacım var. konuya şöyle gireyim.

Biz köyde oturuyoruz ve iyi bir durumumuz yok. Ben anneanne dede evindeyim annemle birlikte. Anneannem dedem 65 yaş aylığı alıyorlar emekli değiller. Evimizin bazı odaları o kadar kötü ki. Mutfağımız çok kötü bir halde dolabımız yok eşyalar çok eski. Banyomuz iyi değil. Oturma odası vs biraz daha iyi ama. Annemin ruhsal sağlık sorunları var. Yüksek bir depresyonun içerisinde ve onu düzeltmeye iyileştirmeye çabalıyorum. Çoğu şeyi düzeldi ama ev işlerini yapmıyor mesela. Sadece yemek yapma yıkama çamaşırların temizliğini sağlama gibi rutin şeyler dışında toz alma süpürme, bulaşık dışında mutfağı temizleme vs hiçbir şeyi yok. Bayram temizliğinde tek başıma bütün evi temizlemeye çalıştım. Annemi sadece yönlendirirsem yapıyor. Ben onun kızı değil de o benim kızımmış gibi ben eğitiyorum sanki. Daha saymadığım o kadar şey var ki. Çok yoruldum. Bunların dışında maalesef ki evimizin halinden ve annemden utanıyorum. Asla böyle düşünmek istemezdim inanın çok mutsuzum ama elimde değil. Çabasını arıyorum belki daha normal düşünebilirim diye umutlarımı diri tutuyorum. Bu konu beni o kadar etkiliyor ki düşündüğüm şey şu ben ilerde sevdiğim evleneceğim biri olursa bu eve onu ve ailesini nasıl davet edebilirim ki diye.. annemin iletişim sorunları var basitçe söylemek gerekirse normal sohbet etmeyi bilmiyor. Bazen kelimeleri o kadar karışık söylüyor cümle kurmuyor ki ben bile etkilenşyorum ve aynısını yapmaya başlıyorum istemsizce.. bunlar beni utandırıyor. Her şeyi sanki tek başıma idare etmem gerekir gibi kocaman bir yük var üstümde. Daha anlatmadığım neler var annem ile ama kısa kestim.. çok şükür dini iyi, namazında kuranında. Sadece bu konuda şanslıyım sanırım...
Nasıl daha normal düşünebilirim nasıl teselli olabilirim nasıl idare edebilirim bu hayatı.. ?

Evimizden utanıyorum?
Cevapla
İş Soruları Sevgi Soruları Evlilik Soruları