"Baba", tek kelime ile size neyi çağrıştırıyor?

babamı hiç ağlarken görmemiş olmamdan dolayı olacak benim için ağlarken görülürse hayatın en kötü anlarından birinin yaşandığını belirtecek adamdır. inşallah hiç ağlamaz.

erktir. güçtür. güvendir. huzurdur. sevgidir. yeri doldurulamayan, özlenendir...


Tek kelime demişsin ama neyse 🙃

Sızı, tatmadığım/yaşamadığım duygulara özlem, hayal kırıklığı, yalnızlık, özgüven eksikliği, değersizlik duygusu, travma, depresyon, gözyaşı.. Benim için bu kelimelerden ibaret baba/m.. Adı bile yüreğimi dağladı, gözlerimi nemlendirdi, sevilmeyeceğime dair inanç kalıbım o benim. Onu aklamaya çalıştım iç dünyamda, başardım da lakin o kederden başka bir şey vermedi bana, artık onu savunamıyorum kendi iç dünyamda, beni bana küstürdü, beni bana kırdırdı, yaralarımın tohumunu o atmış, halbuki şifam O olsun isterdim, babasına aşık olan kızlara imreniyorum, babasının dizlerinde yatan, başını babasının omzuna huzurla yaslayan, işte o kızlar hiçbir vakit devrilmezler, baba gibi baba olan üvey babalar da var, babalık insanın içindedir ya.. Evlendiği gün babasıyla dans eden o kızı ağlayarak defalarca izlemiştim, biz de böyle olabilirdik demiştim içimden izlerken.

https://www.instagram.com/reel/CvSi361K5kg/?igsh=NTc4MTIwNjQ2YQ==

Babam sayesinde, belki de babam yüzünden şunu öğrendim; insan yaşa (ya) madığı güzel duyguları özlüyormuş, hem de daha çok özlüyormuş. Bazı babalara bakıyorum da; gözlerinden babalık akıyor, şefkat akıyor, işte ben o şefkat dolu bakışların esiri oluyorum, benim babam bana hiç öyle bakmadı, belki kendine de öyle bakmıyor, o kendiyle kavgalı, dışardaki herkes onu çok sevse de. Sadece kardeşlerden birisiyle arasında baba/kız bağı ucundan, kıyısından kurulmuş lakin onda dahi eksikler var, bir gün o kardeşim babama sarıldı, öptü defalarca, işte ben o vakit kıskandım, imrenme babında bir kıskançlık, yüreğime bir hançer battı sanki, hiçbir şeyi kıskanmam, zenginliği, şöhreti lakin bunu kıskandım. Kız çocukları için babanın varlığı daha mühim.. Tanıdığım bir baba da kızına "yavrucuğum" demişti, oğluna da diyordu, nasıl şefkat dolu sevgi ifadesi bu, erkek/kız diye ayırmadan evlatlarına yavrucuğum diyen bir baba, keşke demeyi sevmem de, o adam benim babam olsaydı.. Arkadaşların yorumlarını da okudum, şöyle bir göz gezdirdim; birisi ilk aşkım yazmış, iki kelimeyle benim baba özlemimi ne de güzel anlatmış, halbuki ben babam gibi bir adama aşık olmak istemem, başka bir arkadaş da özlem yazmış, ne güzel özleyecek bir baban var, ne güzel işte sana özlenecek anılar bırakmış, başkalarının babalığına imrendirmemiş seni, ben yaşa (ya) madıklarımı özlüyorum be arkadaş, sen yaşadıklarına özlem duyuyorsun. En ağır kırgınlık babadan gördüğündür, köklerinden gördüğün.

Geriye baktığında insan; maddiyatı değil de, maneviyatı özlüyor. Maddiyat gelip geçiyor ki, şu maneviyat yüreğinde sıcacık kalıyor insanın. Babamla uçurma uçurmayı, bisiklet sürmeyi nasıl da çok ister (d) im lakin bizim için artık çok geç, eğreti durur üzerimizde, çünkü savunamıyorum babamı kendime karşı, kendimi kandırıp, canı sağ olsun, yolu açık olsun babamın, bizim mazimiz iç acıtıcı ki o benim biyolojik babam sadece, daha da fazlası değil, varlık sebebim lakin mutluluk sebebim değil, dağım, ovam değil.

Ben babamdan sevgi görmedim babamla sevgi bir bağ 'mız yok, aramızda konuşuyoruz bir sorun yok aile arasında yabancı gibiyiz.
Anne evlat sevgisi kadar babalarda öyledir ama anne olmak bir başkadır..